ಎಂದೆಂದೂ ಮುಗಿಯದ ಕಥೆ…

chetana2.jpg 

“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ 

ಸುತ್ತ ಕಾಡಿನ ಒಂಟಿಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮವೋ ಸಂಭ್ರಮ. ದೂರದ- ಹತ್ತಿರದ ಬಳಗ ಪೂರಾ ಅಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ ಸೇರಿತ್ತು.

ಆ ಮನೆಯ ಹಿರಿ ಮಗಳ ಮದುವೆ! ಅಷ್ಟಾದರೂ ಗೌಜಿ ಗದ್ದಲ ಬೇಡವೇ? ಹಾಗೆ ಬಂದವರ ಚಕ್ಕಡಿಗಾಡಿಗಳನ್ನ ನಿಲ್ಲಿಸೋದಕ್ಕಂತಲೇ ಎದುರಿನ ಮರಗಳನ್ನ ಕಡಿದು ಅಂಗಳವನ್ನ ಮತ್ತೂ ಅಗಾಲ ಮಾಡಿದ್ದರು.
ನಾಗರ ಪಿಲ್ಲೆ, ಡಾಬು, ಒಡ್ಯಾಣ, ಕೆಂಪು ಕಲ್ಲಿನ ಸೆಟ್ಟು, ಹಸಿರು ಕಲ್ಲಿನ ಸೆಟ್ಟು, ಓಹೋ! ಮದೋಳ್ಗಿಯ ಅಲಂಕಾರವೋ ಅಲಂಕಾರ!

ಮಾಸ್ತರಿಕೆ ಬಿಟ್ಟು ತಾನೇ ಗಿಡ ಗಿಡವನ್ನೂ ನೆಟ್ಟು ಎಕರೆಗಟ್ಟಲೆ ತೋಟ ಮಾಡಿ ಫಲ ಉಣ್ಣುತ್ತಿದ್ದ ಯಜಮಾನ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ಧಾರಾಳ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿದ್ದ. “ಪಾಪ! ಇಲ್ಲಿದ್ದಷ್ಟೂ ದಿನ ನೀರು ನಿಡಿ ಅನ್ನುತ್ತಲೇ ತೇದಿದೆ ಜೀವ!!” ಮಗಳ ಮೇಲೆ ಮಮತೆ ಉಕ್ಕಿ ಹನಿಗಣ್ಣಾಗಿದ್ದ.

ಬರೋಬ್ಬರಿ ಒಂದು ವಾರದ ಮದುವೆ. ಬೆಳ್ಳಗೆ ಮೈಕೈ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಂಡು ರೇಶಿಮೆ ಮುಗುಟದ ಕಚ್ಚೆಯುಟ್ಟು ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದ. ಅವನ ಚಪ್ಪರಿಕೆಯ ನೋಟ ಕಂಡೇ, “ಭಾವ ಭಾರೀ ರಸಿಕ” ಅಂತ ಮನೆ ಮಾಣಿಗಳು ಲೆಕ್ಕಹಾಕಿದ್ದರು. ಎರಡು ಗಂಡು, ಆರು ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ತುಂಬುಕುಟುಂಬದ ಮನೆಗೆ ಇವಳು ಎರಡನೆ ಸೊಸೆ. ನಾಳೆ ಆಸ್ತಿ ಪಾಲಾದರೂ ನಷ್ಟವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಅನುಕೂಲಸ್ಥರು… ಅಂತೆಲ್ಲ ಗುಣಾಕಾರ ಮಾಡಿಯೇ ಅವಳಪ್ಪ ಸಂಬಂಧ ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿದ್ದ. ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳದ ಹಾಗೆರಡು ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಮನೆಯತ್ತ ಸುಳಿದುಹೋಗಿದ್ದವು.

ಅದನ್ನ ಹಾಗೇ ಒರೆಸಿಹಾಕಿದ್ದ ಅಪ್ಪ, ‘ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚಿನ್ ಮುಂಡೇವು, ಹೊಯ್ಕಳ್ತವೆ!’ ಅಂತ ರೇಗಿದ್ದ. ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ವಾರಿಗೆಯವರ ಹತ್ತಿರವೆಲ್ಲ ‘ಹೌದಂತಾ?’ ವಿಚಾರಿಸಲು ಹೋಗಿ ಗಂಡನ ಕೈಲಿ ಬೈಸಿಕೊಂಡದ್ದಳು.

ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಗಂಡನ ಮನೆಗೂ, ತವರಿಗೂ ಚಕ್ಕಡಿ ದಾರಿ ದೂರ. ಸಂಜೆ ಹೊರಟವರು ಮುಸ್ಸಂಜೆಗೂ ಮುನ್ನ ತಲುಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮುಟ್ಟಾಗಿ ಮದುವೆಗೆ ಬಾರದೆ ಉಳಿದಿದ್ದ ಹಿರಿ ಸೊಸೆ ವೈಯಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಮನೆ ಹುಡುಗಿಯರ ಕೈಲಿ ಆರತಿ ಎತ್ತಿಸಿದಳು. ಮಹಡಿ ಮೆಲಿನ ಮೂಲೆಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರ ಶುರುವಾಯ್ತು.
 
* * *

ಮದುವೆಯಾಗಿ ವಾರವಿಲ್ಲ, ಆಗ, ಮನೆಯತ್ತ ಸುಳಿದಿದ್ದ ಸುದ್ದಿ ಈಗ ಕಣ್ಣೆದುರು ಸುಳಿಯತೊಡಗಿತ್ತು. ಹೆಣ್ಣುಹೆಣ್ಣಿಗ ಗಂಡನ ಮೇಲೆ ಮುನಿಸು ಅಂತ ವಾರಗಿತ್ತಿ ಚೌಕಿಯಲ್ಲಿ ಮಲಗ್ತಿದ್ದಳು. ಅರೆ! ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಮುಸುಗರೆಯುತ್ತ ಬಿದ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಗಂಡ ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ?

ಬಿಟ್ಟಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊರಳಿದಳು ಹುಡುಗಿ. ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ…? ನೋಡಿದ್ದು ನಿಜವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ!?
ಛೀ…! ಎಂಜಲು ಗಂಡಸಿನೊಟ್ಟಿಗೆ ಬಾಳೋದು ಹೇಗೆ? ದಿನಾ ನನ್ನ ಸೆರಗು ಹಾಸಿ… ಬಿಕ್ಕುತ್ತ ಉಳಿದಳು,
ಒಂದೆರಡು ದಿನ ಮಾತ್ರ.

ಅದೊಂದು ರಾತ್ರಿ ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಎದ್ದವಳೇ ಸೀದಾ ಚೌಕಿಮನೆಗೆ ನಡೆದಳು. ಕೇಳಿದ್ದನ್ನ ಕಂಡಳು. ಅವಳ ಕೂಗಿಗೆ ಅತ್ತೆ ಮಾವ ಎದ್ದು ಬಂದರು.  ಮನೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಅಂತ ಕೈ ಮುಗಿದರು.
ವಾರಗಿತ್ತಿಯ ಗಂಡ ಅನಿಸ್ಕೊಂಡವ ಪೆಚ್ಚಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ.

ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಹೊರಳಿದ್ದವರು ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಆಗೇ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವಂತೆ ಎದ್ದು ಕುಳಿತು ತಲೆ ಸವರಿಕೊಂಡರು.
ಮಾರನೆ ಬೆಳಗಿನ ಚಕ್ಕಡಿ ತವರಿನ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದಿತ್ತು. ಹಿಂದೆ ಕುಳಿತ ಹುಡುಗಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ಶೀನಪ್ಪನ್ನ ಕಂಡು, ‘ಶೀನಪ್ಪಯ್ಯಾ, ನಾ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೇ!!” ಅಂತ ಕುಣಿದಾಡಿದಳು.

ಸಂಜೆಯಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಸುದ್ದಿ ಸದ್ದಾಗಿ ಅವರ ಮನೆ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ಊರ ‘ಹಿರಿಯರು’ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಮಾಡಿ, ಮೂವರು ‘ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿಯಾಗಿದೆ’ ಅಂದರು, ಇಬ್ಬರು ‘ಶುದ್ಧ ತಪ್ಪು’ ಅಂದರು! ಆಸುಪಾಸಿನ ಜನ, ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಖರ್ಚು ಮಾಡೀ… ಅಂತ ರಾಗ ತೆಗೆಯುತ್ತ ಎಂಥದೋ ವಿಚಿತ್ರ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನ ದೂಷಿಸಿದರು. ಹೆಣ್ಣುಗಳು ‘ಗಂಡುಬೀರಿ’ ಅಂತ ಬಿರುದು ಕೊಟ್ಟರು.

ಮನೆ ಯಜಮಾನ ಬಾವಿ ಹಿಂದಿನ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಕೋಣೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಟ್ಟು ಇದ್ದುಬಿಡು ಮಗಳೇ ಅಂದು ಸುಮ್ಮನಾದ. ಮಗಳು ತಮ್ಮಂದಿರಿಗೆ  ಅಮ್ಮನೇ ಆಗಿ ಬೆಳೆಸಿದಳು. ಅವರ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅತ್ತೆಯಾಗಿ ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ಬೆಲ್ಲದ ಕಷಾಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಳು. ಮದುವೆ, ಬಸಿರು, ಬಾಣಂತನಗಳು, ಉಪನಯನ ಅಂತೆಲ್ಲ ಸಡಗರಿಸುತ್ತ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾನೊಂದು ‘ಜನ’ವಾಗಿ ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ ಸತ್ತಳು.

ಅವಳ ಸಾವಿನ ಸಮಯಕ್ಕೆ “ಅಬ್ಬಾ ಗಟ್ಟಿಗಿತ್ತಿ” ಅಂತ ಹೊಗಳಿದರು ಎಲ್ಲರೂ.

* * *

ಹೌದು, ಇದು ನಡೆಯಿತು. ನೆನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆಯಲ್ಲ, ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆಯಿತು. ನಾನು ‘ಅತ್ತೆ’ ಅಂತ ಕರೆಯುವ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಆಕೆಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತೈದು ದಾಟಿತ್ತು. ಆದರೂ ನನ್ನ ತಲೆ ನೇವರಿಸಿ ನೆಟಿಕೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಾ, “ಈ ಕೂಸಿನದೊಂದು ಮದುವೆ ನೋಡಿ…” ಅಂತ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಅವರು. ಆದರೇನು? ನಾನು ನೆರೆಯುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಗೇದಿದ್ದು ಸಾಕಾಗಿ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು.

ನನಗೆ ಮದುವೆಯಾಯಿತು. ಅತ್ತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆಗಿಹೋಯಿತು. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳು ಸೋದರತ್ತೆಯರನ್ನೇ ಹೋಲ್ತಾರೆ! ಯಾರೋ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದಾರೆ…

ಹಾ! ನನ್ನ ಜೀವನ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಅವನ ಸುತ್ತ ಸಾಕಷ್ಟು ಕಥೆಗಳಿವೆ.
ಅಪ್ಪನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ. ಅವರು, “ಈಗ ಅದೆಲ್ಲ ಕಾಮನ್ನು ಮಗಳೇ, ಹೇಗೂ ದುಡೀತಿ, ನಿನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲಾ ಅಂತ ಇದ್ದುಬಿಡು” ಅಂದರು.
ಅಮ್ಮ, “ವಾಪಸು ಮಾತ್ರ ಬರಬೇಡವೇ ತಾಯಿ” ಅಂದು ಕೈಮುಗಿದಳು.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ, ‘ಬಾ’ ಅಂದಿದ್ದರೆ ನಾನೇ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ! ನನ್ನ ಮರ್ಯಾದೆಗೆ ಸಂಚಕಾರವಲ್ಲವೆ? ಜೊತೆಗೆ ಒಂಟಿ ಜೀವನ ಸಂಭಾಳಿಸೋದು ಕಷ್ಟ!!

ಹೌದು… ಅಪ್ಪ-ಅಜ್ಜನಂತಿಲ್ಲ, ನಾನು ಅತ್ತೆಯಂತೆ…

ಏನು ಮಾಡೋದು ಹೇಳಿ?  ಜನ ಮಾತ್ರ ಇಂದಿಗೂ ಹಾಗೇ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ!

ಹೀಗೂ ಒಂದು ನಿವೇದನೆ

chetana.jpg 

ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ
————–
ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ 

ಹಳ ನಾಚಿಕೆಯಿಂದ ಬರೀತಿದೀನಿ. ಇದನ್ನ ನಿನಗೆ ಕೊಡ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ನೆಚ್ಚಿಕೆಯೇನಿಲ್ಲ. ಇಂಥದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಮೈಮೇಲೆ ಇರುವೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅನ್ನುತ್ತೆ ಸ್ತ್ರೀ ಸೂತ್ರ. ಆದರೇನು ಮಾಡಲಿ? ನನ್ನೊಳಗಿಂದ ಇದು ಹೊರಗೆ ಬಾರದೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣುಹೊಟ್ಟೆಯೊಳಗೆ ಗುಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾ ಹೇಳು!?

*

ಅವನೊಬ್ಬ ಹಳೆಗೆಳೆಯ. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ, ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಂಗೆ ಲೈನು ಹೊಡೀತಿದ್ದವರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಅವನೂ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಅವತ್ತು… ನಾನೆಷ್ಟು ಬೇಡವೆಂದು ಗೋಗರೆದರೂ ನೀ ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಟ್ಟಿಗೆ ಟ್ರಕಿಂಗ್ ಗೆ ಹೋದೆ ನೋಡು, ಅವತ್ತು… ಆ ದಿನ ಅಂವ ಫೋನು ಮಾಡಿದ್ದ. ತನ್ನ ಮದುವೆಗೆ  ಕರೆಯೋದಕ್ಕಂತಲೇ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ನನ್ನ ನಂಬರು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದ.

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೂ, ಮುನಿಸಿಗೂ ಬಗ್ಗದೆ ಏನೋ ಸಾಹಸ ಮಾಡ್ತೀವೀಂತ ಹೋಗಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೋಪ ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ನಿನ್ನ ಕಲೀಗಿನ ಹೆಂಡತಿಯ ಒಂದೇ ಮಾತಿಗೆ ಅಂವ ನಿಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೊರಟಿರಲಿಲ್ಲ. ನೀನು ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕೊಡಲೇ ಇಲ್ಲ…

ಅಂವ ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನದೊಂದು ಸ್ಮೈಲಿಗಾಗಿ ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಟ್ಟಲೆ ಸೈಕಲ್ ತುಳಿದು ಬರ್ತಿದ್ದಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ನನ್ನ ಮದುವೆ ದಿನ ತಾನು ತಲೆಬೋಳಿಸ್ಕೊಂಡು ನನ್ನ ನೆನಪಿನ ವಸ್ತುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ತುಂಗೆಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದನಂತೆ ಹುಡುಗ!

ಮೆದುವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ ನಾನು.
ಅಂವ ಮನೆಗೆ ಬಂದ. ‘ಹತ್ತು ವರ್ಷ ಆಯ್ತಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ನೋಡಿ!’ ಅಂದ. ‘ಇನ್ನೂ ಹಾಗೇ ಇದೀಯ ಬಿಡು’ ಅಂದವ ಮೆಲ್ಲಗೆ ‘ಸೆಕ್ಸಿಯಾಗಿ’ ಅಂತ ಸೇರಿಸಿದ.
ನಾನು ಗಿಲ್ಲನೆ ನಕ್ಕು ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತೆ ನೋಡು, ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರುವಾಯ್ತು ಇದೆಲ್ಲ.
ನೀನು ಮೂರು ದಿನದಿಂದ ಮನೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಅಂದಿದ್ದು ಅವನಿಗೇನನಿಸ್ತೋ, “ಸುಖವಾಗಿದೀ ತಾನೆ?” ಕೇಳಿದ.
ನಾನು ಗೊಳೋ ಅತ್ತುಬಿಟ್ಟೆ!

ಅಂವ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನೊಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪಟ್ಟ ಪಡಿಪಾಟಲುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ  ಹೇಳಿ ಹೇಳಿ ನಗಿಸಿದ. ಹಾಗೇ ಸಮಯ ಕಾದು “ಪ್ಲೀಸ್ ಒಮ್ಮೆ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ತೀಯಾ?” ಅಂದವನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕೆಂಡದ ನಿಗಿನಿಗಿ.
ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಹೆಂಡತಿ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಟ್ರಕಿಂಗಿಗೆ ಹೋಗದ ನಿನ್ನ ಕಲೀಗು, ನಾನು ಗೋಳಾಡಿದರೂ ಹೋಗೇ ಸಿದ್ಧ ಅಂತ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟ ನೀನು…

ನಾನು ಗುಂಡಗುಂಡಗೆ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದ್ದು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡರೆ…. ನಂಬು, ನನ್ನ ಬಾಲಿಶತನ ಅದು.
ಮನೆಯಿಂದೆದ್ದು ಇಬ್ಬರೂ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಯ್ತು. ಆಗಲೂ ನಾನೇನು ಮಾಡ್ತಿರುವೆ ಅನ್ನುವ ಅರಿವಿಲ್ಲ ನನಗೆ.
ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನೆದುರು ಕುಂತ ಅವನು ಸರಕ್ಕನೆ ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ಸವರತೊಡಗಿದ.
ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳಸಿ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುವಂತಾಯ್ತು! “ರೂಮ್ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ಲಾ?” ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದವನ ತುಟಿ ಅಸಹ್ಯ ತರಿಸಿತು.
ನಾನಲ್ಲಿಂದ ಏಳುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಂವ ಕೆನ್ನೆ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ದುರಿದುರಿ ನೋಡ್ತಿದ್ದ.
ನಾನು ಅವನಿಗೆ ಹೊಡೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ!

ಜೋರು ಜೋರಾಗಿ ನನ್ನ ಫ್ಲರ್ಟ್ ಅಂತೆಲ್ಲ ಬಯ್ಯುತ್ತ ಅಂವ ಕೊಳಕುಕೊಳಕು ಗೊಣಗಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊರಟುಹೋದ.
ನನ್ನ ತಿಕ್ಕಲು ಇಳಿದಿತ್ತು. ಅಳುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟೆ.

*

ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟಿನ ವೈಟರು ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯದವ. ಅಂವ ನನ್ನ ಗಲಾಟೆ ಹೇಳಿಯೇ ಇದ್ದಾನೆ ನಿಂಗೆ. ಅಷ್ಟಾದರೂ ನೀ ಯಾಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರುವೆ?

ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನೀನು ಹಳೆ ಗೆಳತಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದು ಹೋಟೆಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರೂ ನಾನು ರಾದ್ಧಾಂತ ಮಾಡಿಬಿಡ್ತಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಒಂದು ದಿನದ ಕೋಪ ನನ್ನನ್ನ ವಿದ್ರೋಹಕ್ಕೆ ಇಳಿಸಿಬಿಡ್ತಿತ್ತಲ್ಲ! ಆದರೂ ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಗೆ, ನಂಬಿಕೆಗೆ ನೀ ಸುಮ್ಮನಿರುವೆ…

ನನಗದೇ ಸಂಕಟ. ನಾನು ತೀರ ಕೆಟ್ಟವಳು. ನೀ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನಿದ್ದೀ?

ಆ ಪುಟದಲ್ಲಿತ್ತು ಎದೆಯುರಿ!

chetana5.jpg 

“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ 

ಜಿರಳೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಅಂಟಿಕೂತ ಡೈರಿಗಳ  ದೂಳು ಕೊಡವಿದಾಗ ಹಳೆ ನೆನಪುಗಳು ಉದುರಿಬಿದ್ದವು. ಜೊತೆಗೇ ಕೋಪ, ತಾತ್ಸಾರ, ಹೇವರಿಕೆ…
ನೋವು ಯಾಕೆ?

ಅದೊಂದು ಪುಟದಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟ ಎದೆಯುರಿ ಹಾಗೇ ಇತ್ತು.
ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕಲಸಿಹೋದ ಇಂಕು, ತಿಕ್ಕಿ ಸವೆದ ಹಾಳೆ, ಹದಿನೆಂಟರ ಹುಡುಗುತನದಲ್ಲಿ ಅಂವನ್ನ ‘ಪಿಶಾಚಿ’ಯಾಗಿಸಿ ಬರೆದ ಕೋರೆಹಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರ… ನುಗ್ಗಿ ಬಂತು ನೆನಪು,
ರೂಮಿನ ತುಂಬ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿ ಟೆಡ್ಡೀಬೇರುಗಳು. ಒಂದು, ಎರಡು, ಮೂರು…!

ಮದುವೆಯಾಗಿ ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾತ್ರಿ ಹನ್ನೆರಡು ಮೀರಿದರೂ ಅಂವ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನಡುವಿನೆರಡು ಹಾಳೆ ತುಂಬ, ಅಂವ ಸೇಫಾಗಿ ಮನೆಮುಟ್ಟಲಿ ಅಂತ “ಓಂ ಶ್ರೀ ಜಗನ್ಮಾತರೈ….” ಬರೆದಿದ್ದೆ ನಾನು!
ಹ್ಹ್! ಅದೆಂಥ ಹುಚ್ಚು? “ನೀ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚು, ಹಗಲು, ರಾತ್ರಿ, ನಿದ್ರೆ, ಎಚ್ಚರ, ಎಲ್ಲವೂ!” ಅಣಕಿಸುತ್ತಿವೆ ಸಾಲುಗಳು.
ನಡುರಾತ್ರಿ ಮೀರುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಡದುಂಡೆ. ಅತ್ತತ್ತು ನನ್ನದು, ಕುಡಿಕುಡಿದು ಅವನದು!

*

ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗಿದೆ, ಯುವಜನ ಮೇಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದವನ ಸಂಗತಿ. ಅಲ್ಲಿಂದಲ್ಲೇ ಎರಡು ದಿನ ಇಲ್ಲವಾಗಿದ್ದವನ, ಎಲ್ಲಿದ್ದೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಈವರೆಗೂ ಹೇಳದವನ ಸಂಗತಿ. ಹಾಗೆ ಅಂವ ಫೋನಿಗೂ ಸಿಗದೆ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಮಾಯವಾಗಿದ್ದಾಗ ನನ್ನಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ಪಾಪ! ಸೋಡಾಭಟ್ಟರಿಗೆ ಅಂಜನ ಹಾಕಿಸಿ ಅಂವನ್ನ ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿಸಹೊರಟಿದ್ದರು.
ಮನೆಗೆ ಬಂದವ,”ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಜ್ವರ ಬಂದು ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ ಅಲ್ಲೇ” ಅಂದ. ನಾನು,’ಅಯ್ಯೋ’ ಅಂದು ಸಂಕಟಪಡುತ್ತ ‘ಅಮೃತಾರಿಷ್ಟ’ ಕುಡಿಸಿದ್ದೆ.

*

ಅಲ್ಲೊಂದು ದಿನದ ಮುಂದೆ ಭೀಮನ ಅಮವಾಸ್ಯೆ ಅಂತಿದೆ. ಹೌದು. ಅಣ್ಣ ಬಂದಿದ್ದ. ಭಾವನ ಜೀವನ ಸುಖವಾಗಿರಲಿ ಅಂತ ಹೊಸಿಲಲ್ಲಿ ಕುಂತು ಭಂಡಾರ ಒಡೀತಿದ್ದ. ಅದು, ಮದುವೆಯಾದ ಮೂರನೇ ವರ್ಷದ ಪೂಜೆ. ಅವತ್ತಿನ ನಿಮಿಷ ನಿಮಿಷ ನೆನಪಿದೆ ನನಗೆ.
ಅಂವನ್ನ ಕೂರಿಸಿ ಕಡಲಾರತಿ ಎತ್ತುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ,
ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಪೋಲಿಸರು!
ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ! ಯಾರದೋ ತಲೆಯೊಡೆದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದಿದ್ದ!!
ಇಲ್ಲ… ನೀವಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ಸುಳ್ಳು. ಅಂವನ್ನ ಅವರೇನೂ ಕೈಕೋಳ ಹಾಕಿ ಮೆರವಣಿಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಇಂವ ಅದೇನೋ ಪಿಸಿಪಿಸಿ ಮಾಡುತ್ತ ಪೋಲಿಸರನ್ನ ಕರಕೊಂಡು ಒಳನಡೆದ. ಅವರು ಆಚೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಷರಟೇರಿಸಿ ಕಾರುಹೊರಡಿಸಿ ಹೊಂಟುಬಿಟ್ಟ.
ಎಲ್ಲಿಗೆ?
ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ!
ಈ ಸಾರ್ತಿ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಯಾರಿಗೂ ಅಂಜನ ಹಾಕಿಸುವ ಉಸಾಬರಿಗೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಣ್ಣ ಮಾತ್ರ, “ಮದುವೆ ಗೊತ್ತುಮಾಡುವ  ಮುಂಚೆ ನನ್ನ ಕೇಳಬೇಕಿತ್ತು ನೀವು” ಅಂತ ಕೂಗಾಡಿ ಉಪ್ಪು ಸುರಿದ.

*

ಅದು ನಾನು ಹಾಳೆ ತೋಯಿಸಿದ ಕೊನೆಯ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬ.
ಅವತ್ತು ಕಾಣೆಯಾದವ ಸುಮಾರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಕಳೆದು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದ. ಹೌದು. ಅಲ್ಲಿ ನಾನಿರಲಿಲ್ಲ.
ಅಂವ ಹೋದ ವರ್ಷಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿನ ಹಿಂಸೆ ತಾಳಲಾರದೆ ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.
ಅತ್ತೆ ಮಾವ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ “ಬಾ” ಅಂತ ಕರೆದಿದ್ದರು. ನಾದಿನಿ ನುಲಿಯುತ್ತ, “ದೇವರೇ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ಉಡುಗೊರೆ ಕಳಿಸಿದಾನೆ ಬಾರೇ” ಅಂದಿದ್ದಳು.
ಓ! ಅದೊಂದು ಮಹಾಭಾರತ. ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟಿಲ್ಲ ನಾನು.

*

ಇಗೋ! ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುವ ಸದ್ದು! ಹೀಗೆ ಒನಕೆ ಕುಟ್ಟಿದಹಾಗೆ ಕುಟ್ಟೋದು ಇಂವ ಮಾತ್ರ.
ಸರಸರನೆ ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ಜೀವನ ತೂಕಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದೆ. ಆಗ ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಈಗ ಪಡಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು!
ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯುತ್ತ, “ಡೈರಿಯನ್ನ ಗಾರ್ಬೇಜಿಗೆ ಹಾಕಬೇಕು” ಅಂದುಕೊಂಡೆ.
ಒಳಬಂದವನ ಮೆಲುನಗು, “ಬಿಸಾಡು ಆ ಹಳೆಯ ನೋವುಗಳನ್ನೂ” ಅಂದಿತು.

ಅವಳಿಗೊಂದು ಮದುವೆಯಾಯಿತು…

chetana4.jpg 

“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

“ಏಯ್, ನಿನ್ ಗಂಡ ಬಂದಾ ನೋಡೇ!” ಛೇಡಿಸಿದಾಗ ಹುಡುಗಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನ ತಬ್ಬಿದ್ದಳು. “ಮಾಮಾ ಚಾಕ್ಲೇಟು…” ಅನ್ನುತ್ತ ಜೇಬು ತಡಕಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನ ಸೊಂಟಕ್ಕೇರಿಸ್ಕೊಂಡು ಅಂವ ಅಂಗಡಿ ಅಂಗಡಿ ಸುತ್ತಾಡಿಸಿದ್ದ.
ಆರರ ಬಾಲೆಗೆ ಹದಿನೆಂಟರ ಮಾಮ. ಮಾಮ, ಅಮ್ಮನ ತಮ್ಮ.

ಅವಳಿಗೆ ಮಾಮ ಅಂದರಾಯ್ತು. ಊಟಕ್ಕೆ, ಆಟಕ್ಕೆ, ಪಾಠಕ್ಕೂ ಅವನೇ ಸಾಥಿ. ಅವನೂ ಅಷ್ಟೆ. ಅವಳಿಗೆ ಜಡೆ ಹೆಣೆಯುತ್ತ, ಮೆಹೆಂದಿ ಹಾಕುತ್ತ, ಕಣ್ಣೊಳಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಂತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ.
ಅವರೊಡನಾಟ ಕಂಡ ಮನೆಮಂದಿ, “ಗಂಡ- ಹೆಂಡತಿಯಾಗೋರು ಈಗ್ಲಿಂದಲೇ ಹೇಗಿದಾರೆ ನೋಡು!” ಅಂತ ಸಂಭ್ರಮಿಸ್ತಿದ್ದರು. ಮೈನೆರೆದ ಹುಡುಗಿ ಅವರ ಮಾತಿಗೆ ಮುಖ ಕೆಂಪಾಗಿಸ್ಕೊಂಡರೆ, “ನಾಚಿಕೆ ಮುಂಡೇದಕ್ಕೆ!” ಅಂದುಕೊಂಡು ನಗಾಡಿದರು.

ಹದಿಹರೆಯ ಮುಗಿಯಿತಂದ್ರೆ ಸಾಕು, ಹೆಣ್ಣು ಹೆತ್ತವರ ತಲಾಶೆ ಶುರು. ಆದರೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂಥದೇನೂ ಧಾವಂತವಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕನ ಮದುವೆಯಾದಾಗಿನಿಂದ ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ತಮ್ಮ ಇದಾನೆ. ಕೈಯ್ಯಾರ ಹುಡುಗಿಯನ್ನ ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿದಾನೆ. ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗ, ಚೆಂದವಿದಾನೆ. ತುಂಬು ಸಂಬಳದ ಕೆಲಸವೂ ಇದೆ. “ಆಹಾ, ಭಾಗ್ಯವೇ ಭಾಗ್ಯ!” ಆಚೀಚೆಯವರು ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿದ್ದಿದೆ.

ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಿಲ್ಲ. ಮಾವ- ಸೊಸೆಯ ಮದುವೆ ದಿನ ಗೊತ್ತು ಮಾಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೇ ಅವನಿಗೆ ದೂರದೂರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆ ಅಂವ ಹೋದಾಗಿನಿಂದ ಅವಳ ದುಗುಡ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.
“ಅದು ಅವನಿಲ್ಲದ ದುಃಖ” ಅಂತ ಮೊದಮೊದಲು ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಸುಮ್ಮನುಳಿದರು. ಮದುವೆಗೆ ತಿಂಗಳಿದ್ದಾಗ “ಮಾಮನ ಜತೆ ಮದುವೆ ಬೇಡ” ಹುಡುಗಿ ಅತ್ತಳು.
ಮನೆ ಮಂದಿಗೆ ತಲೆಬುಡ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆಲ್ಲೋ “ಗಾಳಿ” ಸೋಂಕಿರಬೇಕೆಂದು ಚೀಟಿ ಬೂದಿ ಹಾಕಿಸಿದರು. ಊಹೂಂ… ಅವಳ ಅಳು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಅಕ್ಕಿ- ತಾಯಿತ ದಿಂಬಡಿ ಇಟ್ಟು ಮಲಗಿಸಿದರು. ಇಲ್ಲ… ಹುಡುಗಿ ಆಗಲೂ “ಬೇಡ ಬೇಡ”ವೆನ್ನುತ್ತಲೆ ಉಳಿದಳು.
ಅವಳ ನಿರಾಕರಣೆಯ ಕಾರಣ ಏನೆಂದೇ ಯಾರಿಗೂ ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಬೇರೆ ಯಾರನ್ನಾದರೂ…?
ಸದ್ಯ! ಅವಳು “ಹಾಗೇನೂ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ” ಅಂತ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾಮನ ಮೇಲೆ ಆಣೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳಿದಾಗ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಜೇನು ತಿಂದಷ್ಟು ಖುಶಿ!
“ಹುಚ್ಚು ಹುಡುಗಿ, ದೂರದ ಊರಂತ ಹೆದರ್ತಿದೆ…” ಮೊಮ್ಮಗಳ ಅಳುವಿಗೆ ಅವಳಜ್ಜಿ ವ್ಯಾಖ್ಯೆ ಬರೆದಳು. ಅಷ್ಟೇ ಸಾಕೆನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ತಮ್ಮ ಪಾಲಿನ ಸಿದ್ಧತೆ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು.
ಮನೆ ಮಂದಿ ಸಿದ್ಧವಾದರು. ಮಂಟಪ ಸಿದ್ಧವಾಯ್ತು. ಊರ ಜನ ಸಿದ್ಧವಾದರು. ಹುಡುಗನಂತೂ ಸಿದ್ಧವೇ ಇದ್ದ. ಇನ್ನು ಹುಡುಗಿಯದೇನು ಮಾತು? ಅವಳನ್ನೂ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿದರು!
ಹಸೆ ಮೇಲೆ ಹೊಸ ಮದುಮಕ್ಕಳು ಬಾಸಿಂಗ ತೊಟ್ಟು ಕುಂತರು. ಅಂತೂ ಮದುವೆ ಮುಗಿಯಿತು.

ಪ್ರಸ್ತದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಮಲೆನಾಡು ಮುಖದ ಹುಡುಗಿ “ಧೋ…” ಅಂತ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಲು- ಮಿಂಚು. ಅವಳ ಮೊಂಡಾಟದ ಅರಿವಿದ್ದ ಅಂವ ಬಳಿ ಕೂರಲು ಹೆದರಿದ. ಅವಳ ಪಾಡಿಗೆ ಅತ್ತುಕೊಳ್ಳಲು ಬಿಟ್ಟು ಒಬ್ಬನೇ ಮಲಗಿದ. “ಮೊದಲಾಗಿದ್ದರೆ ಚಾಕಲೇಟು ಕೊಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಿರಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಈಗೇನು ಕೊಡಲಿ?” ಹೊರಳಾಡಿದ.
ಪಾಪದ ಹುಡುಗ. ಅವನಿಗೆ ಅಕ್ಕನ ಮಮತೆಯ ಋಣ. ಭಾವನ ಮನೆ ಉಪ್ಪಿನ ಋಣ. ನಿದ್ದೆ ಬರದೆ ಅಂತೂ ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಪಕ್ಕ ಹೋಗಿ ಕುಂತ. ಎಂದಿನ ಹಾಗೆ ತಲೆ ನೇವರಿಸ್ತ, “ಎಂತದೇ ಮುನ್ನಿ?” ಅಂದ.

ಅವನು…
ಲಂಗ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಸಿಂಬಳ ಸುರಿಸುತ್ತ ತಾನು ಯಾರ ತೊಡೆಯೇರಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ತಿದ್ದಳೋ ಅದೇ ಅವನು!
ಜ್ವರ ಬಂದಾಗ ರಾತ್ರಿಯಿಡೀ ಬಗಲಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ನೆತ್ತಿಗೆ ಒದ್ದೆ ಬಟ್ಟೆ ತಟ್ಟುತಿದ್ದವನು.
ಶಾಲೆಗೆ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಕರೆದೊಯ್ತಿದ್ದವನು.
ಗೆಳತಿ ಜತೆಯ ಜಗಳ ಬಿಡಿಸಿದವನು.
ಹೊಸ ಪೆನ್ಸಿಲ್ಲು ರಬ್ಬರ್ರು ಕೊಡಿಸಿದವನು.
ತಾನು ಬರಿ ಕಾಲಲ್ಲಿ ನಡೆದು ಅವಳಿಗೆ ಚಪ್ಪಲಿ ತೆಗೆಸಿಕೊಟ್ಟವನು.
ಕೃಷ್ಣನ ಡ್ರೆಸ್ಸು ಮಾಡಿ, ಸೈಕಲ್ಲಿನ ಬಾರ್ ಮೇಲೆ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿದ್ದನಲ್ಲಾ, ಅದೇ ಅವನು!
ತನ್ನ ಮುದ್ದಿಗೂ ಮುನಿಸಿಗೂ ಸೊಪ್ಪು ಹಾಕುತ್ತ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿದ ಅಪ್ಪನಂಥವನು!!
ಮಾಮನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತ ಮುದ್ದುಗರೆಯುತ್ತ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹುಡುಗಿ…
ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಹಾಗೇ, “ಅಪ್ಪನಂಥವನ ಜತೆ ನಾ ಹೇಗೆ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಲಿ?”

ನಾಲ್ಕು ಮಾತಿಗೂ ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟೋದಕ್ಕೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ?

chetana3.jpg 

“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

ಮ್ಮನೆ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮಾಲೆ ನೇತುಬಿಟ್ಟ ಹೂ ಮಂಚ. ಗೋಡೆ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಸೆಲ್ಲೋಟೇಪಲ್ಲಿ ಬಿಗಿದು ನಿಂತ ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿಗಳು. ರೂಮಿನ ತುಂಬ ಪೋಲಿ ಪೋಲಿ ಸ್ಲೋಗನ್ ಹೊತ್ತ ಪೋಸ್ಟರುಗಳು. ಮಂಚದಡಿ ಎರಡು ಮೂರು ಅಲರಾಮ್ ಗಡಿಯಾರ. ಕಿಟಕಿ ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಬಲೂನು. ಅಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಆಚೆ ಪಟಾಕಿಗಳ ದಾಂಧಲೆ…

ಅವನ ಪಟಾಲಮ್ಮು ಸಾಕಷ್ಟು ಮೆಹನತ್ತು ಮಾಡಿಯೇ ಕೋಣೆ ಸಿಂಗರಿಸಿತ್ತು. ಅವನಕ್ಕ, ತಂಗಿಯರು ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ನಗುತ್ತ ನನ್ನನ್ನ ಅಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿ, ಅಂವನ್ನೂ ಒಳ ದಬ್ಬಿ, ಬೀಡಾ ಬಾಯಿಗಿಡಿಸಿ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು ಹೋದರು.
ಅಂವ ಬಂದು ಕುಂತ. ಹೊರಗೆ ಗೆಳೆಯರು ಬೀರು ಕುಡಿದು ಮಸ್ತಿ ಏರಿ ಚೇರು ಮುರೀತಿದ್ದರೆ, ಇಂವ ಕೂತಲ್ಲೆ ಏನೋ ಕಳಕೊಂಡವರ ಹಾಗೆ ಚಡಪಡಿಸ್ತಿದ್ದ.

* * *

ನಾನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ.
ಎದೆ ತುಂಬ ಮಾತಿನ ನಕ್ಷತ್ರ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದೆ. ಅಂವ, “ಈಚೆ ತಿರುಗೇ ಗೊಂಬೆ” ಅನ್ನಲಿ ಅಂತ ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕಾಯುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ.

ಊಹೂಂ…
“ನಮಗೆ ಇಷ್ಟ್ ಬೇಗ ಮಕ್ಳು ಬೇಡ ಆಯ್ತಾ? ಆಮೇಲೆ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಎಲ್ಲ ಛೇಡಿಸ್ತಾರೆ” ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ದಿಂಬು ಅವುಚಿ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟ. ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಹಾಡೆಲ್ಲ ದಳದಳ ಕಣ್ಣೀರಾಗಿ ಹರಿದುಬಿತ್ತು.
ನಗುವಿನ ನಾಲ್ಕು ಮಾತಿಗೂ, ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟೋದಕ್ಕೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.
ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಅದನ್ನೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ನಿದ್ದೆ ಬಿಟ್ಟೆ.

ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ಮುಖ ನೋಡಿದ ನಾದಿನಿ, “ಹೋ…! ರಾತ್ರಿ ಇಡೀ ಗಮ್ಮತ್ತಾ?” ಅಂತೆಲ್ಲ ಏನೇನೋ ಚೇಷ್ಟೆ ಮಾಡಿ ರೇಗಿಸಿದಳು.

* * *

“ಅಂವ ಹೂವಂಥ ಹುಡುಗ. ಅವಳಿಗೆ ಒಂದೂ ಗಟ್ಟಿ ಮಾತಾಡೋಲ್ಲ ನೋಡು!” ಜನದ ಸರ್ಟಿಫಿಕೇಟು.
ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಕೂಡ ಹೇಳಿದ್ದುಂಟು, “ಅಂವ ಕೋಲೆ ಬಸವನಂಥ ಹುಡುಗ. ಪಾಪ!”

ಒಳ್ಳೆ ಮನುಷ್ಯ!?
ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಅವನ ಮಾತಿಲ್ಲ. ಇದ್ದರೂ ಅದು ಎದೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಲ್ಲ.
ಹನಿಮೂನಿಗೆ ಗೆಳೆಯನ್ನ ಕರಕೊಂಡು ಬಂದವನ ಹತ್ತಿರ, ನನಗಾಗಿ ಮಾತಿಲ್ಲ.
ಕಾರಲ್ಲಿ ಸದಾ ನನಗೆ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟು, ಅವನ ಮಾತಿಲ್ಲ.
ಸೋಫಾದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕ ಹೋಗಿ ಕುಂತರೆ ಮುಖ ತಿರುಗಿಸುವ, ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಮಾತಿಲ್ಲ.
ಗೆಳೆಯರೊಟ್ಟಿಗೆ ಕುಂತು ಹರಟುವಾಗ ನಾ ಎದುರು ಬಂದರೆ, ಮತ್ತೆ…. ಮಾತಿಲ್ಲ!

ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು, “ಅವಂಗೆ ಹೆಂಡ್ತಿ ಅಂದ್ರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಗೌರವ!?”

* * *

ಮದುವೆಯಾಗಿ ಐದನೇ ವರ್ಷ. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ.
ಮನೆ ಮಂದಿ `ಬರ ಬಿದ್ದವಳು’ ಅಂತ ಆಡಿಕೊಂಡರು. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮನೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡ ವರ್ಷವೇ ಅಡಿಕೆ ರೇಟು ತನ್ನ ಸಹಜ ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿತ್ತು. ಬಾಯಲ್ಲಿನ ಗುಟಖಾ ಸಿಡಿಸುತ್ತ ಸಾಹುಕಾರರು “ರೇಟು ಕುಸೀತು” ಅಂತ ವರಲಿಕೊಂಡರು.
ಅತ್ತೆ ಎದುರಾ ಎದುರಿಯೇ “ ಇವಳು ಕಾಲಿಟ್ಟಿದ್ದೇ ಹಿಂಗಾಯ್ತು, ದರಿದ್ರ ಲಕ್ಷ್ಮಿ!” ಅಂದಳು.

ಅಂವ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಸಾಲದ ಮೇಲೆ ಸಾಲ ಮಾಡಿ ತುಪ್ಪ ಕುಡಿಯುತ್ತ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟ.

* * *

ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಗೌರಿ ಹಾಯಾಗಿ ಅಂಬಾ ಅಂದುಕೊಂಡು ಮಲಗಿದೆ. ತಿನ್ನುತ್ತ, ಕುಡಿಯುತ್ತ, ಹಾಲು ಸುರಿಸುತ್ತ.
ನಾನೂ ಹೊತ್ತು ಹೊತ್ತಿಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ. ದರಿದ್ರಳಾಗುತ್ತ, ಬಂಜೆಯಾಗುತ್ತ… ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ.
ಹೀಗೇ ಆಗೀಗ ಊರು ಮನೆಯಿಂದ ಊಟಕ್ಕೆ ಕರೆ ಬರುತ್ತೆ. ಆಗೆಲ್ಲ ಮನೆ ಮಂದಿ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಹೊರಡಿಸ್ತಾರೆ. ಯಾರಯಾರದೋ ಸೀರೆ- ಒಡವೆ ತೊಟ್ಟು ನಾನೂ `ಚೆಂದ’ವಾಗುತ್ತೇನೆ.
ಹರಟೆಗೆ ಕುಂತ ಹೆಂಗಸರು ನನ್ನ `ಸುಖ’ಕ್ಕೆ ಕರುಬುತ್ತಾರೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಅಳೆದು ಸುರಿದು “ಪುಣ್ಯವಂತೆ” ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ.
“ಇವಳು  ಬರಡು ಗೊಡ್ಡಾದರೂ ಅಂವ ಎಷ್ಟು ಸುಮ್ಮನಿರ್ತಾನೆ… ಒಂದು ಗಟ್ಟಿ ಮಾತೂ ಇಲ್ಲ! ” ಲೊಚಗುಡುತ್ತಾರೆ.

ಬಿಡಿ. ಈಗ ನನಗೂ,
ಮಾತು ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ.

ಬಿಲ್ವಮಂಗಳನ ವೇಶ್ಯೆ

chetana.jpg 

“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಕಥೆ ಧುತ್ತನೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಯಾವ ವಿಶೇಷ ಕಾರಣಗಳೂ ಹೊಳೀತಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ನೆನಪಾದ ಕಥೆಯನ್ನ ನಿಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೋಣವೆನ್ನಿಸಿತು.

* * *

ಅವನೊಬ್ಬ ಸದಾಚಾರಿ. ಮಹಾ ಭಕ್ತ. ಹೆಸರು- ಬಿಲ್ವ ಮಂಗಳ.
ನಿದ್ರೆ, ಹಸಿವು, ಮೈಥುನಗಳಷ್ಟೇ ಭಕ್ತಿಯೂ ಸಹಜವೇನೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟು ಭಗವದ್ಭಕ್ತಿ ಅವನಲ್ಲಿ. ಅಥವಾ ನಿದ್ರೆ, ಹಸಿವಿನಷ್ಟೇ ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತು ಅವನ ಕಾಮ ವಾಂಛೆ.

ಚೂಡಾಮಣಿ, ಸೌಂದರ್ಯ ಶಿರೋಮಣಿ.
ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ವೇಶ್ಯೆಯರ ಕುಲದಲ್ಲಾದರೂ ಮೈ ಮಾರಾಟಕ್ಕಿಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಾಲೂ ಅವಳೊಡನಾಡಲು ಹಂಬಲಿಸಿ ಬರ್ತಿದ್ದ  ಬಿಲ್ವ ಮಂಗಲ ಅವಳನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಷ್ಟೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಹೀಗಾಯ್ತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ಗುಡುಗು ಸಿಡಿಲಿನ ಮಳೆ ಧೋ ಅಂತ ಸುರೀತಿತ್ತು. ಕಾರ್ಗತ್ತಲು ಬೇರೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ಚಡಪಡಿಸಿಹೋಗಿದ್ದ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯ ಮಿಂಚೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಕಾಮೋದ್ರೇಕವನ್ನ ಹೆಚ್ಚಿಸ್ತಿತ್ತು.
ಅತ್ತ ಚೂಡಾಮಣಿ, ಈ ಮಳೆಯಲ್ಲಿನ್ನು ಆತ ಬರಲಾರನೆಂದು ಹೊದ್ದು ಮಲಗುವ ಏರ್ಪಾಡಿನಲ್ಲಿದ್ದಳು.
ಅರ್ಧರಾತ್ರಿ ಸರಿದಿರಬಹುದು. ಮನದನ್ನನಿಲ್ಲದೆ ನಿದ್ರೆ ಕಳಕೊಂಡಿದ್ದವಳ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುವ ಸದ್ದು!
ಚಿಮಣಿಯ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದು ತೊಪ್ಪಡಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಿಲ್ವ ಮಂಗಳ!!

ಹೊರಗೆ ಕೆರೆ ತುಂಬಿ ಹರಿದ ನೀರು ಮನೆ ಹೊಸಿಲು ದಾಟಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಡಿಲಿಗೆ ಸುಟ್ಟು ಕರಕಲಾಗಿದ್ದ ಮರದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಹೊಗೆಯಾಡುತ್ತಿತ್ತು!
ಬಂದವನನ್ನ ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿದವಳೇ ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಳು. “ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ?”
ಬಿಲ್ವ ಮಂಗಳ ನಸು ನಕ್ಕ. “ಎಲ್ಲ ನಿನಗಾಗಿ; ನಿನ್ನ ಪಡೆಯಲಿಕ್ಕೆ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡಬಲ್ಲೆ ನೋಡು!”

ಥಟಕ್ಕನೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿದ ಚೂಡಾಮಣಿ, ಹೇಳಿದ್ದೊಂದೇ ಮಾತು. “ಛೆ! ಏನೂ ನೀಡದ ಈ ಮೂಳೆ ಮಾಂಸದ ದೇಹವನ್ನ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ, ಪಡೆಯಲಿಕ್ಕೆ ನೀವು ಇಷ್ಟು ಸಾಹಸಪಡುವ ಬದಲು ಆ ಭಗವಂತನನ್ನ ಪಡೆಯೋ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ದಿದ್ದರೆ? ಬ್ರಹ್ಮಾನಂದವೇ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಸೇವೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿರುತ್ತಿತ್ತು!”

ಕಾಲ ಕೂಡಿ ಬಂಡಿತ್ತು. ಮರು ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಎದ್ದ ಬಿಲ್ವ ಮಂಗಳ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದ. ಮುಂದೆ ವೈಷ್ಣವ ಪಂಥವೊಂದರ ಪ್ರಮುಖ ಗುರುವೂ ಆದ.
ಹಾಗೆಲ್ಲ ಆದಮೇಲೂ ಆತ ಚೂಡಾಮಣಿಯನ್ನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನ ’ಗುರು’ವೆಂದು ಕರೆದ. ತನ್ನ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳ ಹೆಸರುಳಿಸಿ ಅಮರಳನ್ನಾಗಿಸಿದ.

* * *

ಹಾಂ! “ಗಂಡಸನ್ನ ಕೆಳಗೆಳೆಯೋಳು ಹೆಣ್ಣು” ಅಂತ ಮೊನ್ನೆ ಯಾರೋ ಭಾಷಣ ಬಿಗೀತಿದ್ದರು. ಬಹುಶಃ ಈ ಕಥೆಯ ನೆನಪಿನ ನೆವ, ಅದೇ ಇರಬಹುದು!

`ಸೀತೆ’ ಎಂಬ ಬದನೆಕಾಯಿ ಪುರಾಣ!

 chetana.jpg

“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

ಹ್ಹ್! ಈಗ ನಾನು ಸೀತೆಯಾಗೋದು ಇವರ್‍ಯಾರಿಗೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ!!

ಇದೇ ಅಮ್ಮ ಆಗೆಲ್ಲ ಹೇಳ್ತಿದ್ದ ಮಾತು ನಂಗೆ ನೆನಪಿದೆ, “ತಗ್ಗಿ ಬಗ್ಗಿ ನಡೀಬೇಕಮ್ಮಾ, ಸೀತೆ ಹಾಗೆ ಬಾಳ್ಬೇಕು…”
ನಂಗೂ ಅದು ಇಷ್ಟವೇ ಇತ್ತೆನ್ನಿ. ಸರಭರದ ಉದ್ದನೆ ಲಂಗ, ಮುಸ್ಸಂಜೆ ಭಜನೆ, ಆರತಿ, ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿ, ಘಮಘಮದ ಹೂವಲ್ಲಿ ಮಂಗಳ ಗೌರಿ ಪೂಜೆ….

niluvu.jpg

“ದೇವಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಹೂವನ್ನ ಏರಿಸಿದ್ರೆ ಮಲ್ಲಿಗೆಯಂಥ ಗಂಡ ಸಿಗ್ತಾನೆ!” ವ್ರತದ ದಾರ ಕೈಗೆ ಸುತ್ತುತ್ತ ಅಮ್ಮ ರಂಗಾಗುತ್ತಿದ್ದಳು. “ನೀನು ಹತ್ತಿ ಹೂವು ಏರಿಸಿದ್ಯೇನೋ… ಮೆತ್ತಗಿದಾರೆ ನೋಡು ನನ್ನಪ್ಪ!” ನಾನು ಅವಳನ್ನ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೆಂಪಾಗಿಸ್ತಿದ್ದೆ.

ಈಗ, ಎಲ್ಲರ ಮುಖದ ಬಣ್ಣವೂ ಇಳಿದುಹೋಗಿದೆ. ಅಮ್ಮನಂತೂ ಪೂರಾ ಬಿಳುಚಿ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ಮನೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ಕುಂತಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಬೆದರಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾಪ!

* * *

ಅಪ್ಪ `ಅನುಕೂಲಸ್ಥರ ಮನೆ’ ಅನ್ನೋ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವಾಪರ ನೋಡದೆ ನನ್ನ ದಾನ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ. ಧಾರೆ ನೀರಲ್ಲಿ ಕೈ ತೊಳೆದು ತಾನು ನಿಸೂರಾದ. ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯ ಗೌಜಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಾಗೇ ಕಳೆದುಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ.
 
ಜಾಜಿ ಮಲ್ಲಿಗೆಯೇರಿಸಿ ಮಂಗಳಗೌರಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಜೂಜುಕೋರ ಗಂಡು! ಯಾವ ಜನ್ಮದ ಕರ್ಮ ಉಳಿದಿತ್ತೋ ಅಂತ ಹಲ್ಲು ಕಚ್ಚಿ ಸುಮ್ಮನುಳಿದೆ.  ಅಷ್ಟೇ ಆಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತಿನ ಪಂಚಾಯತಿ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೋ? ಅಂವ ಒಬ್ಬ ಶುದ್ಧ ಅನುಮಾನದ ಪಿಶಾಚಿಯೂ ಆಗಿದ್ದ.
 
ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಗಂಡಸರೆದುರು ನಾನು ಬರುವ ಹಾಗೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ತೀರಾ ಆಳುಮಕ್ಕಳ ಹತ್ತಿರ ಕೆಲಸದ ವಿಷಯ ಮಾತಾಡುತ್ತ ನಿಂತರೂ ಅಂವ ನನ್ನೇ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಳ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ, `ಭೋಸುಡೀ…’ ಅನ್ನುತ್ತ ಧಬಧಬ ಹೇರುತ್ತಿದ್ದ. ಅತ್ತೆ ಇಲ್ಲದಾಗಲಂತೂ ನನ್ನ ಒಳಗೆ ಹಾಕಿ ಬಾಗಿಲು ಬೀಗ ಜಡಿಯದೆ ಅಂವ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ!

ಇದೆಲ್ಲ ಅತಿರೇಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಅವತ್ತು… ನನ್ನ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನ ಗೆಳೆಯ ಮನೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದ ದಿನ. ಟ್ರೇಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಕಾಫಿಯನ್ನು ಅವನೆದುರೇ ಮುಖಕ್ಕೆ ರಾಚಿ, ಕೆಟ್ಟಾಕೊಳಕ ಮಾತಾಡಿ, ಬಟ್ಟೆ ಬುಟ್ಟಿಯೊಡನೆ ಹೊರ ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟನಲ್ಲ…. ಅವತ್ತು.

ಇವೆಲ್ಲಾ ನನ್ನಿಂದಲೇ ಆಗಿದ್ದು ಅಂತ ಮುಖ ಮುದುಡಿಕೊಂಡ ಅಂವ, ನನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ತಂದು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ. ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿರೋದು ಇದು ನಾಲ್ಕನೇ ಕ್ಯಾಲೆಂಡರು. ಹಳೆಯ ಪುಟಗಳ ಪ್ರತಿ ಡೇಟಿನ ಮುಂದೂ ಚುಕ್ಕಿ. ಆ ಎಲ್ಲ ಚುಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ದುಡಿಮೆಯ ಲೆಕ್ಕ. ಸುಖವಿತ್ತು ನನಗಿಲ್ಲಿ, ಈ ಇವರೆಲ್ಲ ಬರುವ ತನಕ.

ಹೌದು.
ಅವನ ಬಿಸಿನೆಸ್ಸು ಮಖಾಡೆ ಮಲಗಿತಂತೆ. ತೋಟದ ರೇಟು ಬಿದ್ದು ಹೋಯ್ತಂತೆ. ಅಕ್ಕ, ತಮ್ಮ ಕೈಕೊಟ್ಟು ತಾರಮ್ಮಯ್ಯ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರಂತೆ! ಜಾತಕ ಗುಣಿಸಿದ ಜ್ಯೋತಿಷಿ, ಮನೆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನ ಕರಕೊಂಡು ಬಾ ಹೇಳಿದರಂತೆ…

ಹಾಗಂದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಬಲಕ್ಕಿರಲಿ ಅಂತ ಜೊತೆಗೆ ನನ್ನಪ್ಪ- ಅಮ್ಮನನ್ನೂ, ಊರ ನಾಲ್ಕು ಮಂದಿಯನ್ನೂ ಕರೆತಂದಿದ್ದಾನೆ!

ಈಗ, ಸುಮ್ಮಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ನನ್ನ ವಾದಕ್ಕೆ ಸಿಡುಕ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಊರ ಜನ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದದ್ದೇ ಹದ ಹೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ. “ಹೆಣ್ಣಾದವಳು ಅನುಸರಿಸ್ಕೊಂಡು…” ಮತ್ತದೇ ಶತಶತಮಾನದ ಹಳೇಹಪ್ಪಟ್ಟು ಡೈಲಾಗು.

* * *

ಅವತ್ತು ರಾಮನಂಥ ರಾಮನ್ನೇ ನಿರಾಕರಿಸಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದಳು ಸೀತೆ.
ಆದರೆ… ಯಾವ ಆದರ್ಶದ ಕಾರಣವೂ ಇಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಹೊರಗಟ್ಟಿದ ಈ ಗಂಡಸನ್ನ ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿರುವ ನನಗೆ ಇವತ್ತು ಕವಡೆ ಕಿಮ್ಮತ್ತೂ ಇಲ್ಲ!
`ಸೀತೆಯಂತೆ ಬಾಳಿ ಬದುಕು’ ಅಂದಿದ್ದ ಇವರ್‍ಯಾರಿಗೂ ಈಗ, ನಾನು `ಸೀತೆ’ಯಾಗಿ ಗೆಲ್ಲೋದು ಬೇಕಿಲ್ಲ….!

“ಒಳಗಿಲ್ಲ” ಎನ್ನುವಾಗ…

chetana2.jpg

“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

ಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಗಾಬರಿ.
ವೆಲಾಸಿಟ್ಟಿನ ಪುಟ್ಟ ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಮೂತ್ರದ ಮೂರು ಬಿಂದುಗಳು ಸರ್ರಂತ ಸರಿದು ಎರಡೆರಡು ನೇರಳೆ ಬಣ್ಣದ ಗೀಟು ಬರೆದಿತ್ತು. ಚಳಿಗಾಲದ ಬೆಳಗಿನಲ್ಲೂ ಅವರಿಬ್ಬರ ಹಣೆ ಮೇಲೆ ಬೆವರ ಹನಿ ಜರ್ರಂತ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಅಂವ ಸಿಡುಕಿದ. “ನಿಂಗೆ ಅಷ್ಟೂ ಗೊತ್ತಾಗೋದ್ ಬೇಡ್ವಾ? ಈಗ ಯಾರು ಅನುಭವಿಸೋರು!?” ಅಳುವೇ ಬಂತು ಅವಳಿಗೆ.  ತಾನು ಎಷ್ಟೇ ಬೇಡವೆಂದು ತಡೆದರೂ ಅಂವ…
ದೂರಾದೂರಿಗೆ ಸಮಯವಲ್ಲ. ಕಾಲ ಮಿಂಚಿ ಹೋಗಿತ್ತು!

* * *

img_065.jpg

ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ಬಾಯೊತ್ತಿ ಬಚ್ಚಲಿಗೋಡುವ ಸೊಸೆ ಮೇಲೆ ಅತ್ತೆ ಮಾವರಿಗೆ ಮುದ್ದುಕ್ಕಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಮುಖ ನೋಡಿ ಮಾತಾಡದೆ ಅದೆಷ್ಟು ದಿನವಾಗಿತ್ತೋ?
ಆದರೂ ಅತ್ತೆ ದೇವರ ಪಟದೆದುರು ತುಪ್ಪದ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಕುಂತಳು, ಸೊಸೆ ಕೊಡಬಹುದಾದ ಅದೊಂದು ಸುದ್ದಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾ…

* * *

ಈಗೆರಡು ವಾರದಿಂದವಳು ಫುಡ್ ಕೋರ್ಟಿಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಕಲೀಗುಗಳ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಗುಸುಗುಸು. ಬಿಳುಚಿದ ಮೈ, ಹೊಟ್ಟೆ ತೊಳಸಿನ ಮುಖ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಚಾಡಿ ಹೇಳಿತ್ತು.

ಈಗ, ಮಟಮಟ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಬಾಸ್ ಕರೆದಿದ್ಯಾಕೆ?

ಟೇಬಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಅಗ್ರಿಮೆಂಟಿನ ಪೇಪರ್ರು. ಜಾಯಿನ್ ಆದ ಮೂರು ವರ್ಷ ಪ್ರಗ್ನೆಂಟ್ ಗಿಗ್ನೆಂಟ್ ಆಗುವಂತಿಲ್ಲ!
ತಿಂಗಳ ಸಂಬಳ ಶುರುವಿನಲ್ಲಿ ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ. ಫಾರಿನ್ನಿಗೆ ಕಳಿಸಿದರೂ ಕಳಿಸಬಹುದು ಆಫೀಸಿನ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ!

“ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ… ಐ ವಿಲ್ ಟೇಕ್ ಕೇರ್…” ತೊದಲುತ್ತಲೇ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಹೊರಬಂದಳು. ತನ್ನವನನ್ನ ಬಡಿದು ಬಿಸಾಡಿಬಿಡಬೇಕನಿಸಿತು ಒಮ್ಮೆ. ತಾನೆಷ್ಟೇ ಬೇಡವೆಂದಿದ್ದರೂ ಅಂವ….
ಎಂಥ ಅವಕಾಶಗಳು ಮಿಸ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೋ ಏನೋ!?

* * *

ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಕೊಂಚ ಬಲಿಯಬೇಕು. ಯುಟಿರಸ್ಸಿಗೆ ಅಪಾಯ.
ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಮುಗಿದವು.
ಮಾವ ಮಲ್ಲಿಗೆ ಮುಡಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಪಂಚಾಂಗ ತಿರುವತೊಡಗಿದರು.
ಅಂವ ಡಾಕ್ಟರ ಅಪಾಯಿಂಟ್ ಮೆಂಟ್ ಪಡೆದು ಬಂದ. ಶನಿವಾರ- ಭಾನುವಾರ ವೀಕ್ಲಿ ಆಫು.
ಅತ್ತೆಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ ಸುಮ್ಮನೆ ರಗಳೆ. ಮುನಿದು ಮಗಳ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ… ಆಮೇಲೆ ಊಟ ತಿಂಡಿಗೆ ಗೋಳು!

ಪಿಕ್ನಿಕ್ಕಿನ ಪ್ಲಾನು ಮಾಡಿದರು. ಒಂದು ದಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆ, ಎರಡನೇ ದಿನ ಹೋಟೆಲು.
ಭಾರ ಕಳೆದಿತ್ತು.
ಹೊಟ್ಟೆಯದೂ, ತಲೆ ಮೇಲಿನದೂ…!

* * *

ಅತ್ತೆ ಮಾವ ಹಸಿರು ಸೀರೆ ತಂದರು.
ಸೊಸೆ ಕಣ್ಣೀರು ಮಿಡಿದು, “ಒಳಗಿಲ್ಲ” ಅಂದಳು.

ಚಂದ್ರವಂಶದ ದೀಪದಡಿ ಅವಳ ಬೇಗುದಿಯ ಕತ್ತಲೆ!

chetana2.jpg“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

ಮುಸ್ಸಂಜೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು ಮಮತಾ.
ದೇವತೆಗಳ ಸುಪಾರಿ ಹಿಡಿದ ಮದನ ಹೂಬಾಣ ಬಿಟ್ಟು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೆಲ್ಲ ಸೊಗಸಾಗಿಸಿದ್ದ.
ಮೈದುನನೆದುರು ಮಂಕಾಗಿಹೋಗಿದ್ದ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ನೆನೆದು ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಸುತ್ತಲಿನ ಯಾವುದೂ ಮನ ಹೊಕ್ಕಲೇ ಇಲ್ಲ. ತನ್ನ ತಮ್ಮ ಹೇಳಿದ ಯಾವುದನ್ನೂ ಒಲ್ಲೆ ಅನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರಲೇ ಇಲ್ಲ ಆತ. ಹಾಗಂತಲೇ ಅಂವ ತನ್ನ ಪಾಲಿನ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿ ಎಲ್ಲೋ ಕಮಂಡಲು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟುಹೋಗಿದ್ದ.

ide.jpg

ಇಲ್ಲೀಗ ಒಂಟಿ ಹೆಣ್ಣು ಗೌರವವಿಲ್ಲದ ಗಂಡನಿಗಾಗಿ ಮರುಗುತ್ತ ನಿಯತಿಯ ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಮಣಿದು ಕುಂತಿದ್ದಳು. ಇನ್ನೇನು, ಮೈದುನ ಬರುವ ಹೊತ್ತು… ದೇವ ಗುರು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಬರುವ ಹೊತ್ತು!

* * *

“ಒಂದೇ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬೀಜ ಬಿತ್ತಬೇಕು. ತಳಿ ವೈವಿಧ್ಯವಿಲ್ಲವಾದರೆ ಗುಣಮಟ್ಟ ಕಾಯೋದು ಕಷ್ಟ!”
ಋಷಿ ಗಣ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಚರ್ಚೆಯ ನಂತರ ಒಕ್ಕೊರಲಿನಿಂದ ಘೋಷಿಸಿತು. ಅದಾಗಲೇ ಮಾನವ ಜಾತಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಟ್ಟುಪಾಡಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಸಂಕುಚಿತವಾಗುತ್ತ, ಸತ್ತ್ವಹೀನವಾಗುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗೆಂದೇ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತಿದ್ದ ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಸಭೆ ನಡೆಸಿದ್ದರು.

ಕಶ್ಯಪ ಹೇಳಿದ. “ಅದಾಗಲೇ ಅಂಥ ಪ್ರಯತ್ನ ಶುರುವಿಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ. ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಡಿಯೂ ಇದ್ದೇವೆ. ಈಗ ಬೇರೆಯೇ ಬಗೆಯ ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಯಲಿ”
ಪ್ರಜಾಪತಿಯ ಇಂಗಿತ ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ತರ್ಕ ಮಾಡುತ್ತ ಕೂರಲು ಅವರಿಗೆ ಪುರುಸೊತ್ತೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಚಂದ್ರವಂಶದ ರಾಜ ಭರತ, ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದೆ ಬರಡಾಗಿದ್ದ. ಅವನಿಗೊಂದು ಬಲಿಷ್ಠ ಸಂತಾನ ಹೊಂಚುವ ತುರ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗಿತ್ತು.
ಕಶ್ಯಪ ನಕ್ಕ. “ಎರಡು ಬೀಜಗಳ ಕಸಿ ಮಾಡಿ ಒಂದೇ ಬೆಳೆ ತೆಗೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ! ಚಂದ್ರ ವಂಶ ಬಹುಕಾಲ ಬಾಳಬೇಕಿದೆ. ಹೊಸ ಬೆಳೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ.”

* * *

ಅದಾಗಲೇ ಚಿಕ್ಕಿ ಮೂಡಿತ್ತು. ಕಾಮನ ಸಾಹಸ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವಂತೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಮಮತಾಳಿಗೆ ಈಗ ಅರೆ ಎಚ್ಚರ. ಸಂಜೆಗೆ ಮುನ್ನ ಮುದ್ದಿಸಿ, ಒಡಲುಕ್ಕಿಸಿ ಹೋದ ಗಂಡನ ನೆನಪಿನ ಉನ್ಮಾದ.
ಇನ್ನೂ ಗುಂಗು ಹರಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಬೃಹಸ್ಪತಿಯೂ ರತಿಯನ್ನು ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಿಯೇ ಬಂದಿದ್ದ. ಅಂವ ಬಂದಿದ್ದು ಮಮತೆಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ.
ಅಥವಾ… ಬೇಕೆಂದೇ ತಿಳಿವುಗೇಡಿಯಾಗುವುದೂ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಗೊತ್ತು!
ಪ್ರಯೋಗ ಪಾತ್ರೆಯಾದಳು ಮಮತಾ. ಬೃಹಸ್ಪತಿ ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಶುರುವಿಟ್ಟ.

* * *

ಇದೀಗ ಹೊಸ ಬೆಳಗು.
ಮಮತಾ ಮಗ್ಗಲು ಬದಲಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಜನಿವಾರ ಬದಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ.
ಪ್ರಯೋಗ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಸಣ್ಣಗೆ ಚೀರಿದಳು ಮಮತಾ. ಕಾಮನ ಕರಾಮತ್ತು ಕರಗಿತ್ತು. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಹಾದರದ ಮುದ್ದೆ!
ರೋಷದಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ಹಿಸುಕಿ ಹಿಸುಕಿ ಅತ್ತಳು. ಗೌರವವೇ ಇಲ್ಲದ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಪಾಡು ಇನ್ನು ಏನಾಗಬೇಡ?
ಅವಡುಗಚ್ಚಿ ಗುದ್ದಿಕೊಂಡಳು.
ಅದೆಲ್ಲಿದ್ದರೋ ಮರುತರು. ಓಡೋಡಿ ಬಂದು ಅವಳನ್ನು ತಡೆದರು.
“ಮೂಢೇ! ಭರ ದ್ವಾಜಮ್”*೧
ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯೋಗ…! ಮೂರ್ಖಳೇ, ಹಾಳು ಮಾಡಬೇಡ!!

* * *

ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳು….ಅಸಹನೆಯಲ್ಲೇ ನೂಕಿದಳು.
ಭರದ್ವಾಜನನ್ನು ಹೆತ್ತು, ಅಲ್ಲೇ ಬಿಸುಟು ನಡೆದಳು. ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯದ ಬಸಿರು. ಮಮತಾಳ ಮಮತೆ ಬತ್ತಿ ಹೋಗಿತ್ತು.
“ಮಗುವನ್ನು ಮನೆಗೊಯ್ದರೆ ತಾರಾ ಸಿಡುಕುತ್ತಾಳೆ!” ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಅಳುಕಿದ.
ಮರುತರು ಮಗುವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ದು ಭರತನ ಕೈಲಿತ್ತರು.
ನಿರಾಶನಾಗಿದ್ದ ಭರತ ಮಗುವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ವಿತಥ*೨ ಎಂದೇ ಕರೆದ.
 
ಪ್ರಯೋಗ ಫಲ ವಿತಥ, ಭರತನ ಸಂತಾನವಾಗಿ ಕುಲದೀಪಕನಾದ.
ಪ್ರಯೋಗ ನಡೆಸಿದ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯನ್ನು ದೇವ- ಋಷಿಗಳು ಕೊಂಡಾಡಿದರು.
ಮಮತಾ ಮಾತ್ರ ದೊಡ್ಡವರ ಗುಡಾಣ ತುಂಬುವ ಭರದಲ್ಲಿ ತಾನು ಪ್ರಯೋಗಪಶುವಾದಳು…
ಗಂಡನಿಂದಲೂ ದೂರಾಗಿ ಕಾಡುಪಾಲಾದಳು. ಚಂದ್ರವಂಶದ ಹೆಸರುಳಿಸಿ, ತಾನು ಹೇಳಹೆಸರಿಲ್ಲವಾಗಿಹೋದಳು.

—————————

*೧ ಭರ= ಕಾಪಾಡು; ದ್ವಾಜಮ್= ಇಬ್ಬರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದವನನ್ನು
*೨ ವಿತಥ= ನಿರಾಶೆಯ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನು

ಕೈಲಾಗದವನಿಗೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಪೌರುಷ!

chetana2.jpg“ಭಾಮಿನಿ ಷಟ್ಪದಿ”

window.jpg

ಚೇತನಾ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ

“ಹೆಂಗಸರಿಗೇನು? ಮೈ ಮಾರಿಯಾದರೂ ಜೀವನ ಮಾಡ್ತೀರಿ. ಕಷ್ಟವೆಲ್ಲ ನಮ್ಗೇ”

ಅಂವ ಎಂಜಲು ಹಾರಿಸುತ್ತ ಒದರುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅವಳು ಬಾಯಿ ಹೊಲಿದುಕೊಂಡವಳಂತೆ ಕುಂತಿದ್ದಳು.
ತಾತ್ಸಾರ ಹೆಚ್ಚಿ ಉಮ್ಮಳಿಕೆ ಬಂದು ಸೆರಗೊತ್ತಿಕೊಂಡು ಕುಸಿದಳು.

* * *

ಅಂವ ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅವಳು ಮೈ ಮಾರಿದ್ದೇನೋ ಹೌದು. ಆದರೆ, ಇಡಿಯ ದೇಹವನ್ನಲ್ಲ, ಗೇಣು ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನ.
ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅದನ್ನ ಹಾಗೆ ಬಿಕರಿಗಿಟ್ಟಿದ್ದು ಅವನೇ.
ಮಗು ಹೆರಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದ ನಾಜೂಕಿನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನ ಶ್ರೀಮಂತನೊಬ್ಬ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಕರಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದ.
ಅಲ್ಲೇ ವಾರ್ಡ್ ಬಾಯಾಗಿದ್ದ ಇಂವ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಸಿರನ್ನೇ ಬಾಡಿಗೆಗಿಟ್ಟು ವ್ಯವಹಾರ ಕುದುರಿಸಿದ.
ಆ ಗಂಡ-ಹೆಂಡತಿಯದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಟೆಸ್ಟ್ ಟ್ಯೂಬಿಗೆ ಸುರಿದ ಡಾಕ್ಟರು ಅದೇನೇನೋ ಮಾಡಿ ಅಂತೂ ಅವಳ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಬಿಟ್ಟರು.

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬ! ಹಾಲಲ್ಲಿ ಕೈತೊಳೆಯುವುದು ಅಂದರೆ ಇದೇ… ಅಂವ ಕುಣಿದಾಡಿಬಿಟ್ಟ.
ಮೂರರ ಮಗನ ಕಣ್ಣುತುಂಬಾ ಸೇಬುಸೇಬು. ಕೆಲಸದವಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಒಬ್ಬ ಕೆಲಸದಾಳು!
ಹೆಂಡತಿಯ ಬಯಕೆ ನೆವದಲ್ಲಿ ಜೀವಮಾನದ ಆಸೆಯೆಲ್ಲ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡ ಅವನು.
ಅವಳು ಮಾತ್ರ ಮೂಲೆ ತಡಕುತ್ತ ಸೆರಗಿನ ತುದಿ ಹಿಡಿದು ಸೊರಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಳು, “ಈ ಮಗು ನನಗೆ ದಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ!”

* * *

ಸುಖದ ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳಿಗೆ ಒಂಭತ್ತೇ ನಿಮಿಷ. ಸರಕ್ಕನೆ ಸರಿದುಹೋಗಿತ್ತು ಕಾಲ.
ಕೈಸೋಲುವ ಬೆಣ್ಣೆಮಗು, ಮೈತುಂಬಿ ನಿಂತಿತ್ತು.
“ಮಗ್ಗುಲಾಗಿ ಮೊಲೆಯೂಡಬೇಕು” ನಾಜೂಕುಗಿತ್ತಿ ಸಣ್ಣಗೆ ಚೀರಿದಳು. “ಅಯ್ಯೋ! ಇನ್ಫೆಕ್ಷನ್ ಆದೀತು!”
ಒಂಭತ್ತು ತಿಂಗಳು ಹೊತ್ತ ಹೊಟ್ಟೆಯಿಂದ ಆಗದ್ದು, ಹೊಸ ಹಾಲಿಂದ ಆಗುತ್ತೆ. ಬಡತನ ಹೊಲೆಯಲ್ಲವೇ!
ಮಗುವನಪ್ಪಿದ ಗಂಡ- ಹೆಂಡತಿ ಕಾನೂನಿನ ಹಾಳೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸೈನು ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡರು.
“ಈ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಯಾವ ಬಗೆಯ ಸಂಬಂಧವನ್ನೂ ಇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ” – ಸದ್ಯ! ಅವಳಿಗೆ ಕಾಣದಷ್ಟು ನೀರು ತುಂಬಿತ್ತು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ!!
ಅಂವ ಮಾತ್ರ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಸಾಲದೆಂದು ಚೌಕಶಿ ನಡೆಸುತ್ತ, ಹಣಪೀಕುತ್ತ, ಸತಾಯಿಸುತ್ತ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

* * *

ದುಡ್ಡಿಲ್ಲದ್ದು ಬಡತನವಲ್ಲವಂತೆ. ಇದ್ದ ದುಡ್ಡು ಇಲ್ಲವಾಗುವುದೇ ಬಡತನವಂತೆ!
ಹೊರಟಲ್ಲಿಗೇ ಬಂದು ಸೇರಿತ್ತು ಸಂಸಾರ. ಮನೆ ಹಡದಿಗೆ ಏನೊಂದೂ ಸಾಲದೀಗ.
ಅವನಿಗೋ, ದುಡ್ಡಿನ ರುಚಿಹತ್ತಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅವನ ಹಪಹಪಿಗೆ ಅವಳ ಸಿಡುಕು.

ಕೈಲಾಗದ ಗಂಡಸಿಗೆ ಮೈಯೆಲ್ಲ ಪೌರುಷ!
ಅದಕ್ಕೇ, ಅರಚುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಈಗ, “ಹೆಂಗಸರಿಗೇನು? ಮೈ ಮಾರಿಯಾದರೂ…”

Previous Older Entries Next Newer Entries

%d bloggers like this: