‘ಹಂಗಾಮ’ ಕಾರ್ನರ್ ನಲ್ಲಿ ಭೂಪ ಕೇಳೆಂದ…

ಕವರೆಂಬ ವನ ರಂಗ ಪ್ರವೇಶವು

-ವೆಂಕಟ್ರಮಣ ಗೌಡ

ಕವರ.ಹಾಗೆಂಬುದು ನಮ್ಮ ಈ ಕಥಾನಾಯಕನ ಹೆಸರಾಗಿ ಪ್ರಚಲಿತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಅವನ ನಿಜವಾದ ಹೆಸರು ಬೇರೆಯೇ ಏನೋ ಇದೆ ಎಂದೇ ಊರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಲೆಗಳು ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಆ ಹೆಸರು ಏನೆಂಬುದು ಅವಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಆ ತಲೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ, “ಅವು ತಲೆಗಳಲ್ಲ, ತರಲೆಗಳು” ಎಂಬ ವಿಶೇಷವಾದ್ದೊಂದು ಕಾಮೆಂಟೂ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅದೇನಾದರೂ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿ. ನಮ್ಮ ಕವರನದು ಮಾತ್ರ ಕೆಸುವಿನೆಲೆ ಮೇಲಿನ ನೀರಿನ ಹನಿಯಂತಾ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೆಂಬುದು ಊರಿಗೇ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಸಂಗತಿ.

ಎದುರಲ್ಲೇ ತನ್ನನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಏನಾದರೂ ಅಂದರೂ ಹ್ಹೆಹ್ಹೆ ಎಂದು ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತಹ ಮನುಷ್ಯ. ಒಂದು ಹೊಡೆತ ಹೊಡೆದರೂ ಮರಳಿ ಕೈಯೆತ್ತುವ ಪೈಕಿಯಲ್ಲ. ಹಾಗೆಂದು ಸಣಕಲೇನೂ ಅಲ್ಲ. ತಾನೊಮ್ಮೆ ಕೈಯೆತ್ತಿ ಇಕ್ಕಿದರೆ ಹಾಗೆ ಇಕ್ಕಿಸಿಕೊಂಡವನು ಎಲ್ಲಿ ಸತ್ತೇ ಹೋಗುತ್ತಾನೋ ಎಂಬ ಭಯವೇ ಕವರನನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ? ಅಂಥ ಧಾಂಡಿಗ ಪರ್ಸನಾಲಿಟಿಯವನು ಆತ. ಹೀಗಿದ್ದೂ ಅವನ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸಲುಗೆ ವಹಿಸಲು ಕಾರಣವಾದದ್ದೇನು ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತೀರಾ?

ಈಗ ಸೀದಾ ನಾವು ಅವನ ಸಣ್ಣದೊಂದು ವೀಕ್ ನೆಸ್ಸಿನ ಬುಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಅವನು ಜಗದ್ವಿಖ್ಯಾತನಾದದ್ದೇ ತನ್ನ ಭೋಳೆತನದಿಂದಾಗಿ. ಅವನೆಂಥಾ ದಡ್ಡ ಶಿಖಾಮಣಿಯೆಂದರೆ, ಹುಟ್ಟಿ ಮೂರು ಸೋಮವಾರ ಕಳೆದಿರದ ಮಕ್ಕಳೂ ಜಗಜಟ್ಟಿಯಂತಾ ಅವನ ಬಗ್ಗೆ ಆಡಿಕೊಂಡು ನಗುವಂತಾಗಿತ್ತು! ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವುದೊಂದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಊರಿನ ಶಾಲಾ ಬಾಲಕರು ಕವರನನ್ನು ಗೋಳು ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಒಂದೆರಡು ರೀತಿಯಿಂದಲ್ಲ.

“ವಿಮಾನ ನೋಡಿದ್ಯೇನೋ ಕವರಾ?” ಎಂದು ಕೇಳುವವು. ಈತ “ಇಲ್ಲ, ತೋರ್ಸಿ” ಎನ್ನುವನು. “ಮೇಲೆ ನೋಡು. ಹಂಗೇ ನೋಡ್ತಾ ನೊಡ್ತಾ ಮುಂದೆ ಬಾ. ತಲೆ ಕೆಳಗೆ ಹಾಕಬೇಡ” ಎನ್ನುವವು. ಹಾಗೆ ಮೇಲೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವನನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಸಗಣಿ ಮೇಲೆ ಅವನು ಕಾಲಿಡುವಂತೆ ಅಥವಾ ಕಾಲಿಟ್ಟು ಜಾರುವಂತೆ ಮಾಡಿ ಮಜಾ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವು.

ಒಂದೋ ಎರಡೋ ಬಾರಿ ಮೋಸ ಹೋದನೆಂದರೆ ಏನೋ ಮೋಸ ಹೋದ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ಕವರ ಮಾತ್ರ ಮೋಸ ಹೋಗುವುದಕ್ಕೇ ಹುಟ್ಟಿದವನಂತೆ ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದರೂ ಚೋಟುದ್ದ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ನಗಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುವ. ಒಂದು ಸಲವಂತೂ ವಿಮಾನ ತೋರಿಸುತ್ತೇವೆಂದು ಹೇಳಿದ ಮಕ್ಕಳು “ಮೇಲೆ ನೋಡು, ಹಂಗೇ ನೋಡ್ತಾ ಇರು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿ ಸೀದಾ ಬಂದು ಮನೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಗಂಜಿ ಗಿಂಜಿ ಕುಡಿದು ರಿಲ್ಯಾಕ್ಸ್ ಆಗಿದ್ದವು. ಕವರ ಮೇಲೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ನಿಂತವ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಸೊಪ್ಪಿನ ಹೊರೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬೆಟ್ಟದ ಕಡೆಯಿಂದ ಹೆಂಗಸರು ವಾಪಸ್ಸಾಗುವವರೆಗೂ ಹಾಗೇ ನಿಂತೇ ಇದ್ದ.

ಕವರನಿಗೆ ಇದ್ದ ಮಹಾ ಹುಚ್ಚೆಂದರೆ ಯಕ್ಷಗಾನ ಬಯಲಾಟದ್ದು. ಯಾವತ್ತಾದರೂ ಬಯಲಾಟದಲ್ಲಿ ತಾನೊಂದು ಪಾತ್ರ ಮಾಡಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವನ ಜೀವನದ ಮಹದಾಸೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಛಾನ್ಸೇ ಕೊಡುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದರಿಂದಾಗಿ ಕೊರಗುತ್ತಿದ್ದ. ಪ್ರತಿ ವರ್ಷವೂ ಆಟ ನಿಶ್ಚಯವಾಗುವಾಗ ತನಗೊಂದು ಪಾರ್ಟು ಕೊಡಿ ಎಂದು ದಮ್ಮಯ್ಯ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಯಾರೂ ಇವನ ಮಾತನ್ನು ಕಿವಿ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕವರ ಊರಲ್ಲಿ ಆಟ ನಿಶ್ಚಯವಾಗುವಾಗ ಹಾಜರಿದ್ದು ಪಾರ್ಟು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದ. ಇವರು “ಹೇಗೋ ಹೋಗೋ” ಎನ್ನುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು.

ಕೃಷ್ಣ ಸಂಧಾನ ಪ್ರಸಂಗ ಮಾಡುವ ಎಂದರೆ ತನಗೆ ಕೃಷ್ಣನೇ ಬೇಕು ಎಂದೂ, ರಾಮ – ರಾವಣ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಎಂದರೆ ತನಗೆ ರಾಮ ರಾವಣ ಎರಡೂ ಬೇಕು ಎಂದೂ ಸೀರಿಯಸ್ಸಾಗಿ ಗೋಗರೆಯುವ ಮೂಲಕ ಕವರ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಗೆಪಾಟಲಿಗೆ ಈಡಾಗುವುದೂ ನಡೆದೇ ಬಂದಿತ್ತು. ಈ ವರ್ಷವೂ ಆಟ ನಿಶ್ಚಯಿಸುವಾಗ ಕವರ, ಗದಾಯುದ್ಧ ಪ್ರಸಂಗದ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ್ದೇ ತನಗೆ ಗದೆಯೇ ಬೇಕು ಎಂದಿದ್ದ. ಊರೇ ಗೊಳ್ಳೆಂದು ನಕ್ಕಿತ್ತು. ಮಾಸ್ತರರು ನಗು ತಡೆದುಕೊಂಡು, “ಆಯ್ತು, ಗದೆ ನಿಂಗೇ. ಮಾಡು, ಮಾಡ್ಕಂಡು ಹಾಳಾಗ್ ಹೋಗು” ಎಂದರು. ಕವರನ ಸಂತೋಷ ಅವತ್ತು ಸೀಮೆ ದಾಟಿತ್ತು.

ಆಟದ ತಾಲೀಮಿಗೆ ಒಂದು ದಿನವೂ ತಪ್ಪದೇ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಕವರನನ್ನು ಕುಣಿಯೋ ಎಂದು ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಗೋಳು ಹೊಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವರು. ಕವರ ಮಾತ್ರ ಊಹೂಂ ಅಂದರೆ ಉಹೂಂ. “ಈಗ ಬ್ಯಾಡ, ರಂಗಸ್ಥಳದ ಮ್ಯಾಲೆ ನೋಡ್ರೋ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ತಾಲೀಮಿನ ಅಂಗಳದ ಒಂದಂಚಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸೇದುತ್ತಾ ಕೂತಿರುತ್ತಿದ್ದ.

ಕಡೆಗೂ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ ಆಟದ ದಿನ.

ಗದೆ ಎಂಬ ಪಾರ್ಟು ವಹಿಸಿದ್ದವನಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ರಾಜವೇಷವನ್ನೇ ಕಟ್ಟಿದರು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ರೌಂಡು ಕುಣಿಸಿ ಒಳಗೆಳೆದು ಬಿಸಾಕಿದರಾಯಿತು ಎಂದು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದವರು, “ಹೋಗಿ ಕುಣಿದು ಬಾ” ಎಂದು ರಂಗಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟರು. ರಾಜವೇಷದಲ್ಲಿ ವಿಜೃಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕವರ ಮೆಲ್ಲನೆ ಬಿಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಜನರನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ರಂಗಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬಂದವ ಚಪ್ಪರದ ಮುಂಭಾಗದ ಕಂಬ ಹಿಡಿದು ಜನರತ್ತ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿಯುತ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟ. ಕುಣಿಯೋ ಎಂದು ನೋಡಲು ಬಂದವರೂ ಒಳಗಿದ್ದವರೂ ಕೂಗಿದರು. ಕವರ ಚಪ್ಪರದ ಕಂಬ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಒಂದೇ ಒಂದು ಬಾರಿ ಒಂದು ಕಾಲನ್ನು ಇಷ್ಟೆತ್ತರಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿ ಧಡ್ಡನೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದ. ಚಪ್ಪರ ಗಲಗಲಾ ಅಲ್ಲಾಡಿತು.

ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆಯೇ ಬಿತ್ತೇನೋ? ಎಂಬಂತಾ ಸದ್ದು ಆತ ಕಾಲನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಹುಟ್ಟಿತು. ಕಂಗಾಲಾದ ಜನ “ಸಾಕು ನಿಲ್ಸೋ” ಎಂದರು. ಒಳಗಿದ್ದವರೂ “ಸಾಕು, ಒಳಗೆ ಬಾ” ಎಂದರು. ಯಾರು ಏನೇ ಎಂದರೂ ರಾಜ ವೇಷಧಾರಿ ಕವರ ಕದಲಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನನ್ನು ಒಳ ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಫಲಿಸದೆ, ಕಡೆಗ ವಿಧಿಯಿಲ್ಲದೆ ಇತರ ಪಾತ್ರಗಳು ಬಂದು ಕುಣಿದು ಹೋದವು. ಕವರ ಬೆಳಗಾಗುವವರೆಗೂ ಕಂಬ ಹಿಡಿದು ನಿಂತೇ ಇದ್ದ. ನಡುವೆ ಅಲ್ಲೇ ಒಂದು ಬೀಡಿಯನ್ನೂ ಹಚ್ಚಿದ. ನಿದ್ದೆ ಬಂದಾಗ ಕಂಬ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೇ ಸಣ್ಣದೊಂದು ನಿದ್ದೆಯನ್ನೂ ತೆಗೆದಿದ್ದ.

ಮಾರನೇ ದಿನ ಕವರ ಹೇಳಿದ್ದೇನು ಗೊತ್ತಾ? “ಎಲ್ಲಾ ಪಾರ್ಟುಗಳೂ ಥೈ ಥೈ ಹೇಳಿ ಕುಣಿದದ್ದೇ ಬಂತು. ಬೆಳಗಾಗುವತನಕ ಇದ್ದದ್ದು ನಾನೊಬ್ನೇ. ಅದು, ಗಂಡಸ್ತನ ಅಂದ್ರೆ.”

ಕವರ ಹಾಗೆ ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ಹಾರಿಸಿದ ಜೋಕಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದವರೆಲ್ಲರೂ ವಿಚಿತ್ರ ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಗಾಲಾದರು. ಎದುರಾಡಲಾರದೆ ಚಡಪಡಿಸಿದರು .ಕವರ ಮಾತ್ರ ತನ್ನದೇ ಆದ ನಿರಾಳತೆಯಿಂದಲೇ “ಏ, ಒಂದ್ ಚಾ ಹೊಯ್ಯೊ” ಎಂದು ಅಂಗಡಿ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳಿ, ಅಲ್ಲೇ ಚಿಟ್ಟಿಯ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾದ

 

 

ನಿಮ್ಮದೊಂದು ಉತ್ತರ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  ಬದಲಿಸಿ )

Connecting to %s

%d bloggers like this: