ವಾಕ್ಚಿತ್ರ- 75

ಬಲಸು-50

ಎಚ್ಹೆಸ್ವಿ ಬರೆವ ಅನಾತ್ಮ ಕಥನ: ಮತ್ತೆ ಊರಿನತ್ತ…

-ಎಚ್.ಎಸ್.ವೆಂಕಟೇಶಮೂರ್ತಿ

ಒಂದು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಸಮಾಚಾರ. ಊರಿಂದ ಮಗ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ, ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ಬಿದ್ದು ತಲೆಗೆ ಗಾಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆಂದೂ, ನೀವು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಂದು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗೀ ಎಂದೂ ಹೇಳಿದ. ಈ ಸಂಗತಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕಿತು. ಆದರೆ ವಿಷಯ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುವಂಥದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಚೆಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬೀಳುತ್ತಾ , ಬೀಳುವುದನ್ನೇ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆ ನೂರಾ ಎರಡು ವಯಸ್ಸಿನ ಪೂರ್ಣಪ್ರಾಯ. ಎದ್ದಾಗ , ನಡೆಯುವಾಗ ಜೋಲಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಯಾರ ಹಂಗೂ ಇಲ್ಲದೇ ತಾನೇ ನಡೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂಬ ಹಠ ಅವರಿಗೆ.

ಮಗಳು, ಮೊಮ್ಮಗ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ಕೇಳುವ ತಾಳ್ಮೆ ಅವರಿಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಗಾಲಿ ಕುರ್ಚಿಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವ್ಯರ್ಥ ಎಂಬಂತೆ ಅದನ್ನು ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಇಡಲಾಗಿತ್ತು. ನಡೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ. ಆದರೆ ಬೆಡ್ಪಾನ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಾತ್ರೂಮಿಗೆ ತಾವೇ ಹೋಗಬೇಕು. ಯಾರಾದರೂ ಎದುರಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ ಗಪ್ಪಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವರು, ಮನೆಯವರು ತಮ್ಮ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಾವು ತೊಡಗಿದಾಗ ಎದ್ದು ತಟರಾಡುತ್ತಾ ಬಾತ್ ರೂಮಿಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಬೇರೆಯವರು ಬರುವುದರೊಳಗೆ ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸ ಬೇಕೆಂಬ ಆತುರ. ಈ ಆತುರದಲ್ಲಿ ಆಯ ತಪ್ಪಿ ಬಿದ್ದು ಪೆಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಮುಪ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಈ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಹಠ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ ಏನೋ. ಅಜ್ಜಿಯಂತೂ ಮೊದಲಿಂದಲೂ ಹತ್ತು ಜನಕ್ಕೆ ನೆರವಾಗಿ ಬದುಕಿದವರೇ ವಿನಾ ತಾವು ಯಾವತ್ತೂ ಯಾರ ಅವಲಂಬನೆಗೂ ಬಿದ್ದವರಲ್ಲ.

ಈ ಬಾರಿ ಗಾಯದ ಸ್ವರೂಪವೇನು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಗಿರಿಗೆ ಕಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಂದೆವು. ಅಜ್ಜಿ ಆರಾಮಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮಗನೇನೋ ಹೇಳಿದ. ಆದರೂ ಮನಸ್ಸು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಎರಡು ದಿನ ಮೀನಾ ಮೇಷ ಎಣಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಚಿತ್ರದುರ್ಗಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಬಸ್ಸು ತಲಪಿದಾಗ ಏಳು ಗಂಟೆ. ಏಳು ಗಂಟೆಗೆ ನಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಯ ಕಡೆ ಹೋಗುವ ಕೊನೆಯ ಬಸ್ಸ್ ನಾನು ಹಿಡಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಬಸ್ಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ ಬಳಿ ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಈಗಷ್ಟೇ ಆ ಬಸ್ಸ್ ಹೊರಟಿತೆಂದೂ ಸರ್ಕಲ್ ಬಳಿ ಸಿಕ್ಕರೂ ಸಿಗಬಹುದು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿ ಎಂದೂ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು. ಸಿಕ್ಕರೆ ಸರಿ, ಇಲ್ಲಾ ರಾತ್ರಿ ಭಾವಮೈದುನನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಸರ್ಕಲ್ ಸ್ಟಾಪಿಗೆ ರಿಕ್ಷಾ ಏರಿ ದೌಡಾಯಿಸಿದೆ. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಬಸ್ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಸರ್ಕಲ್ ಸ್ಟಾಪಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತಿತ್ತು. ರಿಕ್ಷಾದವನಿಂದ ಚೇಂಜ್ ಸಹ ಪಡೆಯದೆ ಓಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಸ್ ಹತ್ತಿದ್ದೂ ಆಯಿತು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಡ್ರೈವರ್ ಸಮೀಪದ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸ್ಥಳವೂ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಸದ್ಯ ಬಸ್ಸ್ ಒಂದು ಸಿಕ್ಕಿತಲ್ಲಾ, ಇನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಾದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಊರು ಸೇರುವುದೊಂದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ ಅಂದುಕೊಂಡು ಕಾಲು ಚಾಚಿ ಕೂತೆ ಎನ್ನುವಾಗ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮೆಲೋಡ್ರಾಮವೇ ನಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಕಂಡಕ್ಟರ್ರೇ ಮಂಗಮಾಯ. ಎಲ್ಲಪ್ಪಾ ಅಳಸಿಂಗ್ರಿ? ಎಂದು ಡ್ರೈವರ್ ಅಣ್ಣ ಕೂಗುತ್ತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ಅಳಸಿಂಗ್ರಿ ಬಸ್ಸ್ ಹೊರಡುವಾಗ ಇದ್ದವನು ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ? ಸಣ್ಣಗೆ ಒಂದು ಗುಂಡು ಹಾಕಲಿಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಾದರೂ ಮಾಯವಾಗಿಬಿಟ್ಟನೋ? ಸದ್ಯ ನಮ್ಮ ಡ್ರೈವರ್ ಸೀಟ್ ಮೇಲೆ ಇದ್ದಾನಲ್ಲ ಅದೇ ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀನು ಅವನಿಗೆ ಸ್ವೀಟ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ತಪ್ಪಾಯಿತು ನೋಡಣ್ಣ ಎಂದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದವ ಬಾಯ್ಬಿಟ್ಟ. ಎಲಾ ಇವ್ನಾ ಇವನ ಕಥೆ ನಂಗೇನ್ ಗೊತ್ತೋ ಮಾರಾಯ….? ಎಂದು ಡ್ರೈವರ್ ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆದ. ನೋಡು…ಬಷೀರ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದಾನೋ ಏನೋ ಅಂದ ಡ್ರೈವರ್ ಅಣ್ಣ.

More

ರಮೇಶ್ ಅರೋಳಿ ಬರೆದ ‘ಟ್ಯಾಬ್ಲಾಯ್ದ್’ ಕಥನ

ಓದಿ- ಮೀಡಿಯಾ ಮೈಂಡ್

%d bloggers like this: