ಈ ಮೊಬೈಲು ಕಾತುರತೆಯನ್ನ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ

‘ಸಿರಿ’ ಬಂದ ಕಾಲಕ್ಕೆ…

-ಮೃಗನಯನಿ

 

ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಎಂತದ್ದೋ ಕಾನ್ಫರೆನ್ಸು ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ವಾರ ರಜೆ. ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ . ಊಟ- ಮಾತು ಆದ ಮೇಲೆ ಅಪ್ಪ ಏನೇನು ಹೊಸದು ತಂದಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ಚೆಕಿಂಗ್ ಮಾಡಿದೆ. ಬಂದ ರಿಸಲ್ಟು ನಾಲ್ಕು ಸೀಡಿ, ಎರಡು ಪುಸ್ತಕ…

ಮೂರು ಸೀಡಿಗಳು ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗೀತದ್ದು. ನಾಲ್ಕನೆಯದು ಅಶ್ವಥರ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ, ಕೆ.ಎಸ್.ನ ಅವರ ಮೈಸೂರು ಮಲ್ಲಿಗೆ! ನನಗೆ ಕುಣಿಯೋಷ್ಟು ಖುಷಿ.

ಬಳೆಗಾರ ಚೆನ್ನಯ್ಯ ಬಂದು, “ನವಿಲೂರ ಮನೆಯಿಂದ ನುಡಿಯೊಂದ ತಂದಿಹೆನು” ಅಂತ ಶುರು ಮಾಡಿ “ಹೋಗಿ ಬನ್ನಿರಿ ಒಮ್ಮೆ ಕೈಮುಗಿದು ಬೇಡುವೆನು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಿಮ್ಮದೇ ಕನಸು” ಎಂದು ಮುಗಿಸುವಾಗ ನನಗೇ ದುಃಖ ಮಡುವುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ರಾಯರಂತು ಹೆಂಡತಿಯನ್ನ ನೋಡೋಕೆ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟಿರಬೇಕು..

ತವರು ಮನೆಯ ಸುದ್ದಿ ತಿಳೀಯೋಕೆ ಕಾತುರಳಾಗಿರುವ ಮಗಳು .. ಮಗಳು ಮೊಮ್ಮೊಕ್ಕಳ ವಿಷಯವನ್ನ ಕೇಳೋಕೆ ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ತಂದೆ ತಾಯಿ ..ಮದುವೆಯಾಗಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಊರು ಸೇರಿರುವ ಅಕ್ಕತಂಗಿಯರು, ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರ ವಿಷಯವನ್ನ ತಿಳಿಯೋಕೆ ಪಡುವ ಧಾವಂತಗಳು… ದೂರದ ಊರಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ಮಗನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವ ಅಮ್ಮ, ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಆಗ – ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಹಿಂದೆ ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಬಳೆಗಾರರು ಅಥವ ಊರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಕೆಲಸದ ಮೇಲೆ ಬಂದಿರುವ ಆ ಊರಿನ ಜನ ಅಥವ ಆಳುಗಳು ಇವರುಗಳೇ ಸಂದೇಶವಾಹಕರು… messengers.

ಇವರುಗಳ ಬರವನ್ನ ಜನ ಹೇಗೆ ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ಕಾಯುತ್ತಿರಬಹುದು ಅಂತ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ನಾನೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ ಅನ್ನಿಸಿ ರೋಮಾಂಚನವಾಗುತ್ತದೆ.. ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಇಷ್ಟು ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸಿದರೆ ನಿಜವಾದ ಅನುಭವ ಹೇಗಿರಬಹುದು?

ಈಮೇಲ್ ಮೊಬೈಲ್ ಯುಗದವರಾದ ನಮಗೆ ಸಂದೇಶವಾಹಕರ ಬಗ್ಗೆ, ಗಾಡಿ ಪ್ರಯಾಣಗಳ (ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ) ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ ಹುಟ್ಟಿದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಕೆ.ಎಸ್.ನ ಅವರ ಕವಿತೆ, ಕುವೆಂಪು, ಬೈರಪ್ಪ, ಅನಂತಮೂರ್ತಿಯವರ ಕಾದಂಬರಿಗಳೇ ಕಾರಣ.. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರೆ ಈ ಮೆಸ್ಸೆಂಜರ್ಸ್ನ ನೋಡಿಲ್ಲ. ಅವರದು ಪತ್ರಗಳು , ಟ್ರಂಕ್ ಕಾಲ್ ಗಳ ಕಾಲ…

ಪತ್ರಗಳು ಪರ್ವಾಗಿಲ್ಲ , ಅವು ಒಂಥರ exitementಏ! ನಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಆ exitemenಟು ಇಲ್ಲ. ಹೋಗ್ಲಿ ನಾನು ಪತ್ರ ಬರೆದರೆ ನನಗೆ ಉತ್ತರ ಆದ್ರೂ ಬರೀಬೇಕಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿ ಮೂರು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದೆ. ಮೂರು ಜನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನಿನ್ನ ಲೇಟರ್ ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂದ್ರು. ಒಬ್ಬಳು “ಸಕತ್ತಾಗಿ ಬರೀತಿಯ ಕಣೆ” ಅಂದ್ರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ “ಏನು ಸೆಂಟಿಯಾಗಿ ಬರ್ದಿದೀಯಾ.. ಸ್ಕೂಲ್ ಡೇಯ್ಸ್ ನೆನಪು ಬಂತು” ಅಂದ!. ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು “ಇದೇನೇ ಹೊಸಾ ಹುಚ್ಚು” ಅಂದಳು… ನನಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿರುತ್ತೆ ಅನ್ನೋ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಕುಟ್ಟಿ ಹಾಕಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು.

ಭೈರಪ್ಪನವರ ‘ಸಾರ್ಥ’ ಓದಿದಾಗ, ಅಲ್ಲ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಡಾ.ಪಿ ವಿ ನಾರಾಯಣ್ ಅವರ ‘ಅಂತರ’ ಓದಿದಾಗ ಗಾಡಿ ಪ್ರಯಾಣದ ಕಲ್ಪನೆ ಬಂದಿತ್ತು ನನಗೆ.

ನೀನು ಗಾಡೀಲಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದೀಯಾ? ಅಂತ ಸೌತೇಕಾಯಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ
“ಹೂಂ, ದಯಣ್ಣನ ಉಪನಯನಕ್ಕೆ ಗಾಡೀಲೇ ಹೋಗಿದ್ದು, ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತಿನ 

 

ಪ್ರಯಾಣ ನಾಲ್ಕು ಗಾಡಿ. ಆಗ ನಾವೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಚಿಕ್ಕವರು”

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ತಂಗಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆ “ನೀನು, ಮಾಮಾ, ದೊಡ್ಡಮ್ಮ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೂತಿದ್ರ?”

“ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕವರನ್ನು ಒಂದೇ ಗಾಡೀಲಿ ಕೂರಿಸುತ್ತಾರ?” ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನ ವರ್ಣನೆ..
“ನಿಮ್ಮಜ್ಜಿ, ಚಿಕ್ಕಜ್ಜಿ, ನನ್ನ ಸೋದರತ್ತೆ ಏನೇನೋ ಮಾತಾಡ್ತಿದ್ರು. ಅಕ್ಕ ಪ

ಕ್ಕಾ ಸಾಲು ಸಾಲು ಮರಗಳು, ಗವ್ ಅನ್ನುವ ಕತ್ತಲು, ಗಾಡಿ ಹೊಡಿಯೋ ಭೈರ ಹಾಡು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ದನಿಯಲ್ಲಿ….” ಅಂತ ಅವರ ಒಂದು ರಾತ್ರಿಯ ಗಾಡಿ ಪ್ರಯಾಣದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೌತೆ ಕಾಯಿ ಪೂರಾ ಹೆಚ್ಚಿ ಸಾಂಬಾರೂ ಮಾಡಾಗಿತ್ತು.

ನಮ್ಮಮ್ಮ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ಗಾಡಿ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದರೆ, ನಾನೂ ಮಾಡಿದೀನಿ ,ಅ

ರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಪ್ರಯಾಣ ನಮ್ಮ ಸೋದರತ್ತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ! ಎಂತದೋ ಫಂಕ್ಷನ್ನು.. ಅವರದು ತೀರಾ ಒಳಗಡೆ ಹಳ್ಳಿ – ಒಂದು ಆಟೋ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅತ್ತಂಬಿ (ಅತ್ತೆಯ ಗಂಡ) ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿ ಕಳಿಸಿದ್ರು. ನನ್ನ ಆ ಗಾಡಿ ಹೊಡೀಯೋನು ಎತ್ತಿ ಸೀದಾ ಗಾಡಿಯೊಳಗೆ ಕೂರಿಸಿದ್ದಷ್ಟೇ ಜ್ಞಾಪಕ. ಅದರಿಂದ ಇಳಿದಿದ್ದು ನೆನಪಿಲ್ಲ .. ಆಗ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದವಳಿರಬೇಕು ನಾನು.

ಈಗಂತು ಈ ಅನುಭವಗಳು ಆಗೊಕೆ ಸಾಧ್ಯಾನೆ ಇಲ್ಲ.. ಮೆಸ್ಸೆಂಜರ್ಸ್ ಇಲ್ಲ, ಪತ್ರಗಳಂತೂ ಪಿತೃಗಳಿಗೇ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿವೆ.. ಗಾಡಿಪ್ರಯಾಣ outdatedಉ. ಈಗಿನವರಿಗೆ ಕಾಯುವ ಗೋಜೇ ಇಲ್ಲ .ಒಬ್ಬರೊಬ್ಬರ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಪೋನ್ ಇದೆ, ಮೊಬೈಲ್ ಇದೆ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮಾತಾಡ್ತಿರೋ ಹಂಗೆ ಕಾಡು ಹರಟೆ ಹೊಡೀಬಹುದು…

ಇನ್ನು ಈ ಮೊಬೈಲು ಕಾತುರತೆಯನ್ನ ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿದೆ . ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆ ವಿಷಯ ಹೇಳ್ತೀನಿ – ಅವಳು ಅವರ ಊರಿಂದ ಹಾಸ್ಟೆಲಿಗೆ ಬರೋದು ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ live telecast ತರ..ಬಸ್ಸು ಹತ್ತುವಾಗ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ, ಒಂದು ಕಾಲ್. ಬಸ್ಸಿಂದ ಇಳಿದು ಟ್ರೇನ್ ಗೆ ಟಿಕೆಟ್ ತಗೊಂಡಾಗ ಇನ್ನೊಂದು. ಟ್ರೇನ್ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬೋರಾದಾಗ , ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಸೇರಿದಾಗ – ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿ ಸಲ ಕಾಲು, ಮಾತು ಮಾತು ಮಾತು…ಎಷ್ಟು ವಿಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲವ?

ನನ್ನ ರೂಮ್ ಮೇಟ್ ಹಳ್ಳಿಯವಳು . ನನಗಿಂತ ಅವಳಿಗೆ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದ ಕಲ್ಪನೆ ಜಾಸ್ತಿ ಇದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ರೆ, ಅವಳು ಇನ್ನು ಏನೇನೋ ಹತ್ತು ಹನ್ನೆರಡು ಕಂಪ್ಯಾರಿಸನ್ ಮಾಡಿ, ನಮಗೆಲ್ಲ ಆ ಅನುಭವಗಳು ಇಲ್ವಲ್ಲ ಅಂತ ನಾನು ಹೊಟ್ಟೆ ಉರ್ಕೋಳ್ಳೋದನ್ನ ನೋಡಿ.. “ನೀನು ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಿಯ ಇನ್ನೂರು ಮುನ್ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಹುಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು “ಅಂತ ಗೇಲಿ ಮಾಡಿದಳು .. ನಾನು “ನಾನು ಅವಾಗ ಕೂಡ ಇದ್ದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಜನ್ಮ ಅಂತ ..ನಾನು ಹೇಳೋದು ನಿಜ ಇರಬಹುದು ಅಲ್ಲವ??” ಅಂದರೆ,

“ಇಲ್ಲ ಕಣೆ ಸಕತ್ ಸುಳ್ಳು… ನಿಂದು ಇದೆ ಲಾಸ್ಟ್ ಜನ್ಮ,  ಇದೆ ಮೊದಲ ಜನ್ಮ…ಹೆಹೆಹೆಹೆ” ಅಂತ ನಕ್ಕಳು ಅವಳು.

Time hath, my lord, a wallet at his back…

ಕನ್ನಡ ಬ್ಲಾಗ್ ಲೋಕದ ಹಿರಿಯ, ‘ಕಾಮರೂಪಿ’ ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದ ಎಂ ಎಸ್ ಪ್ರಭಾಕರ ಅವರು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಎಸ್ ಬಾಗೇಶ್ರೀ ಅವರ ಬ್ಲಾಗ್ bageshree ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಬಾಗೇಶ್ರೀ ಅವರ ‘ಸಮಯವನ್ನು ನುಂಗುವ ಸಮಯ’ ಬರಹಕ್ಕೆ ನೀಡಿದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇದೆ. ಬಾಗೇಶ್ರೀ ಅವರ ಬರಹಕ್ಕಿರುವ ವಿಶಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿ ಯತ್ತ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ಕಾಮರೂಪಿ ಅವರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ

ಸಮಯವನ್ನು ನುಂಗುವ ಸಮಯ

ಶ್ರೀಮತಿ ಬಾಗೇಶ್ವರಿ ಅವರಿಗೆ ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕ ಅಬಿವಂದನೆಘಳು, ಶುಭಾಶಯಗಳು. ನಿಮ್ಮ ಇತ್ತೀಚಿನ ಬ್ಲಾಗ್ ತುಂಬಾ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ಬಹಳ ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾದ ಮತ್ತು ಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸುವಂತಹ ಬರವಣಿಗೆ. ಕಾಲ ಮತ್ತು ಸಮಯದ ಬಗ್ಯೆ ನೀವು ಸಾಹಿತ್ಯದಿಂದ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಪದ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ತುಣುಕುಗಳೂ ಸಹ ಬಹಳ ಉಚಿತವಾಗಿವೆ, ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ಗಹನಪೂರ್ಣವಾಗಿವೆ. ಕಾಲ ಸಮಯಗಳ ಬಗ್ಯೆ ನಾನು ಬಹಳ ವರುಷಗಳಿಂದ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಶೇಕ್ಸಪಿಯರಿನ Troilus and Cressida ನಾಟಕದ ಅಂಕ ಮೂರು, ದೃಶ್ಯ ಮೂರು, ಸಾಲುಗಳು ೧೪೪ ರಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುವ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಉಲ್ಲೇಖಿದ್ದೇನೆ: ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಯೂಲಿಸಿಸ್ ಎಕಿಲಿಸ್ ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಸಂದರ್ಭ: ಗ್ರೀಕ್ ಪಡೆಯ ವೀರಯೋಧ ಎಕಿಲಿಸ್ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಮಾನ್ಯತೆ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ ಅಂತ ಕೋಪದ ಮುನಿಸಿನಲ್ಲಿ ಟ್ರೋಜನ್ ಸೇನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಡದೆ ತನ್ನದೇ ಡೇರೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಮಾತುಗಳು ಊಲಿಸಿಸ್ ನ ಬುದ್ಧಿವಾದ, ಇಂತಹ ಮುನಿಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಕಿಲಿಸ್ ಗೆ.

Time hath, my lord, a wallet at his back,
Wherein he puts alms for oblivion,
A great-sized monster of ingratitude.
Those scraps are good deeds past, which are devoured
As fast as they are made, forgot as soon
As done. Perseverance, my lord,
Keeps honour bright. To have done is to hang
Quite out of fashion, like a rusty nail
In monumental mockery…

ಇನ್ನೂ ಬಹಳ ಇದೆ, ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಈ ನಾಟಕ ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪರಿಚಿತವಿರಬೇಕು. ಸಮಯ, ಕಾಲ, ಇವುಗಳ ಬಗ್ಯೆ ಯೂಲಿಸಿಸ್ ನ ಮಾತುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಬಹಳ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಲ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನುಂಗಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಅಲ್ಲವಾ. ಎಕಿಲಿಸ್ ಎಂತಹ ವೀರ ಯೋಧನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನದಂತಹ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನೂ ಕಾಲ ನುಂಗಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಿನ್ನೆಯ ಕೀರ್ತಿ ನಿನ್ನೆಯದು, ಇಂದು ಏನು ಮಾಡಿದೆ, ಮಾಡಬಲ್ಲೆ, ಇದೇ ಕಾಲದ ದಿನಂಪ್ರತಿದಿನದ ಎದುರುಪ್ರಶ್ನೆ. ಈ ರೀತಿ ನಮ್ಮನ್ನು challenge ಮಾಡುವಾಗಲೇ ಕಾಲ ನಮ್ಮನ್ನು ತಿನ್ನಿತ್ತಲೂ ಇದೆ, ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವೂ ನಮ್ಮ ಮೈಮನಸ್ಸಿನ ಶಕ್ತಿ ಉತ್ಸಾಹ ಜಿಗುಪ್ಸೆಗಳನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ದೇಹಗಳ ಒಳಹೊರಗಿನ ಸೌಂದರ್ಯ ವಿರೂಪತೆಗಳನ್ನೂ, ನಮ್ಮ ಪರಾಕ್ರಮ ಹೇಡಿತನಗಳನ್ನೂ ಧ್ವಂಸ ನಾಶ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ.

ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು ಹೇಳಬಯುಸುತ್ತೇನೆ. ಕಾಲಪುರುಷನಗಿಂತ ಮೀರಿ ಯಾರು ತಾನೇ ಭಯ ಪಡಿಸಬಲ್ಲರು. ಆದರೂ ಕಾಲದಂತಹ ಭಯಾನಕ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಯೆ ಬರೆಯುವಾಗಲೂ ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿ ತಮಾಷೆ, ತುಂಟತನ ಇದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ನಲ್ಲಿ ಹೇಳಬಹುದಾದರೆ, a lightness of touch. ಬೆಳಿಗ್ಯೆ ದರ್ಶಿನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಇಡ್ಲಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಮಂದಿಮೇಲೆಮಂದಿ ಆಫೀಸುಗಳ ಕಡೆ ಓಡುತ್ತಿರುವದನ್ನು ನೋಡುವ ಸೋಮಾರಿತನದ ಮಜದ ಮಧ್ಯೆ ಈ ಮಜ ಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿರುವರೂ ಇದೇ ರೀತಿ ತಾವೂ ನೂಕು ನುಗ್ಗಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಜ್ನೆಯೂ ಇದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಪ್ರಜ್ನಾವಂತ ತುಂಟತನ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿಮ್ಮ ವಿಷಯವಸ್ತುವಿನ ದಾರುಣ್ಯತೆಗೆ ಭಂಗ ಮಾಡದಿರುವಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಬರವಣಿಗೆ.

ಅಂದಹಾಗೆ ಇನ್ನೊಂದು ಮಾತು. ಕೈಗಳಿಲ್ಲದ ಗಡಿಯಾರ ಹಿಂದಿನಕಾಲದಲ್ಲೂ ಇತ್ತು, ಮರಳು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ hourglass. ಆದರೂ ಆ ಕೈಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದ hourglass ಮತ್ತು ಈ ಸೈಬರ್ ಯುಗದ ಕೇಂಬ್ರಿಜ್ ನ ಕೈಗಳಿಲ್ಲದ ಗಡಿಯಾರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಗುರುತರ ಪಾರ್ಥಕ್ಯ ಇದೆ. ಆ ಹಳೆಯಕಾಲದ ಕಾಲಸೂಚಿ ನಿನ್ನೆಇಂದುನಾಳೆಗಳನ್ನು, ಅವುಗಳ ಉತ್ಸಾಹ ನಿರಾಶೆಗಳನ್ನು, ಪ್ರಾಯದ ಸೌಂದರ್ಯ ಮುದಿತನದ ಇಕ್ಕುತಗ್ಗುಗಳನ್ನು ತಾಲತಾರತಮ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನುಂಗಿ ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಲಪುರುಷನ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದ್ದರೆ ಇಂದಿನ ಸಮಯನಿರೂಪಿಸುವ ಕೈಗಳನ್ನು ಹೊಂದದ ಗಡಿಯಾರ ಅಂತಹ ಭಯಂಕರ ಕಾಲವನ್ನೇ ತತ್ಕಾಲಕ್ಕಾದರೂ ನುಂಗುವ, ಅಥವಾ ಅತಿ ಕಮ್ಮಿ ಅಂದರೂ ಅಡ್ದ ಬಂದು ಕುಂಠಿಸುವ ಕ್ಷಮತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ಪವಾಡ. ಆದರೂ ಈ ಕಾಲವನ್ನು ಒಂದೇಬಾರಿಗೆ ತಿಂದು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೂ ಕಚ್ಚಿ ಜಿಗಿದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯಕ್ಕಾದರೂ ಸಮಯದ ನೇರ ಗತಿಯನ್ನು ವಕ್ರ ಮಾದುವ ಕ್ರಿಮಿ ಮಿಡತೆಗಿಂತಲೂ ಇಲಿ ಆಗಿದ್ದರೆ ಇನ್ನೂ ಉಚಿತವಾಗುತ್ತಿತು ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಬರವಣಿಗೆಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಲೇಖಣಿಗೆ ಮತ್ತು ಕಂಪ್ಯೂಟರಿಗೆ, ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೀರಿ ಇವುಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವಿತುಕೊಂಡಿರುವ ನಿಮ್ಮ ಮನೋಬಲ ಮತ್ತು ಮನೋಬುದ್ಧಿ ಇನ್ನೂ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಲಿ, ಬಲಿಷ್ಟವಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ.

ಇತಿ, ಪ್ರಭಾಕರ.

%d bloggers like this: