ಧಾರವಾಡ ಟೇಸನ್ ಭಾಳಾ ಸೆಲ್ ತಿ೦ತದೆ…

ಆಗೆಲ್ಲಾ ರೇಡಿಯೋ ಅ೦ದರೆ ಫಿಲಿಪ್ಸ್ ರೇಡಿಯೋ. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಜನ ಸಸ್ತಾ ಸಿಕ್ಕಿತು ಎ೦ದು ಡೆಲ್ಲಿ ಸೆಟ್ ಗಳನ್ನು ತ೦ದು ರೇಡಿಯೋಗಿ೦ತ ಅದರ ರಿಪೇರಿ ಖಚು೯ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿ ಕೈಸುಟ್ಟುಕೊ೦ಡಮೇಲೆ ಕೊಳ್ಳುವದಾದರೆ ಫಿಲಿಪ್ಸ್ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬೇಡ ಅನ್ನುವಷ್ಟಿತ್ತು ಅದರ ಜನಪ್ರಿಯತೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕೇಳುವದು ಧಾರವಾಡ ಸ್ಟೇಶನ್. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರುಘ೦ಟೆಗೆ ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆಗಳ ಕಾಯ೯ಕ್ರಮ ವ೦ದನ, ಆರೂ ನಲವತ್ತಕ್ಕೆ ಪ್ರದೇಶ ಸಮಾಚಾರ, ಏಳೂಮೂವತ್ತೈದರ ವಾತೆ೯ ಆಮೇಲೆ ಮೂರು ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು, ಮಧ್ಯಾನ್ಹ ಒ೦ದೂ ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ವಾತೆ೯, ಸ೦ಜೆ ಆರೂ ಮೂವತ್ತರ ಕೃಷಿರ೦ಗ, ಅದರ ಬೆನ್ನಿಗೊ೦ದು ಪ್ರದೇಶ ಸಮಾಚಾರ ಆಮೇಲೊ೦ದು ವಾತೆ೯ ಏಳೂ ಮೂವತ್ತೈದಕ್ಕೆ. ಇದಿಷ್ಟು ಆಗಿನಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವ ಜನಪ್ರಿಯ ಕಾಯ೯ಕ್ರಮಗಳು. ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿದ್ದರು ಬಿಡಿ, ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಸ೦ಶೋಧನೆ ಮಾಡಿ ಸಿಲೋನ್ ಸ್ಟೇಶನ್ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳನ್ನು, ಮು೦ಬೈನಿ೦ದ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವ ವಿವಿಧಭಾರತಿ ಹಿ೦ದಿ ಚಿತ್ರಗೀತೆಗಳು, ಮ೦ಗಳೂರು ಕೇ೦ದ್ರ ಭುದವಾರ ರಾತ್ರಿ ಒ೦ಭತ್ತೂವರೆಗೆ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವ ಯಕ್ಷಗಾನಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದಕ್ಕುವ ವಿಷಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಶ್ರಮ ಬೇಡುತ್ತಿತ್ತು.

ನಮ್ಮ ಮನೇಲಿ ರೇಡಿಯೋದ ಯಜಮಾನಿಕೆ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಸೇರಿತ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆರಕ್ಕೆ ಎದ್ದು ಒ೦ದು ತ೦ಬಾಕಿನ ಕವಳದ ಈಡು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಜಡಿದು ವ೦ದನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಕೇಳಿದಮೇಲೆ ಅಜ್ಜನ ಉಳಿದ ದಿನಚರಿ ಆರ೦ಭವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ದಿನಕ್ಕೆ ಮೂರು ವಾತೆ೯, ಎರಡು ಪ್ರದೇಶ ಸಮಾಚಾರಗಳು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಕೇಳಲೇಬೇಕಾದುದಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ಮನೆಗೆ ಟೀವಿ ಬ೦ದಮೇಲೂ ಅಜ್ಜ ಇದನ್ನ ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ವಾತೆ೯ಬ೦ದಾಗ ಎಲ್ಲಾದರು ನಮ್ಮ ಸ್ವರ ದೊಡ್ಡದಾಯಿತೋ, ಖಚಿ೯ಗೆರಡು ಬಿತ್ತು ಎ೦ದೇ ಅಥ೯. ದಿನವೂ ಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ರೇಡಿಯೋ ವರೆಸಿಡುವದು ಮತ್ತು ಖಾಲಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದ೦ತೆ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ನಾಲ್ಕು ಲೀಕ್ ಪ್ರೂಪ್ ನಿಪ್ಪೋ ಶೆಲ್ ಹಾಕುವದು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅಜ್ಜನದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಯಾವಾಗಲಾದರೊಮ್ಮೆ ಭಾರತದ ಮ್ಯಾಚ್ ಇದ್ದರೆ ನನಗೆ ಅಥ೯ವಾಗುವ ಹರುಕುಮುರುಕು ಹಿ೦ದಿ ಮತ್ತು ಇ೦ಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕಾಮೆ೦ಟರಿ ಕೇಳಲು ಸಿಗುತ್ತುತ್ತು. ಹೈಸ್ಕೂಲು ಸೇರಿದಮೇಲೆ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ವಿವಿಧಭಾರತಿ ಕೇಳುವ ಸ್ವಾತ೦ತ್ರ್ಯ ಬ೦ತು.

ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ರೇಡಿಯೊ ಅ೦ದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುವವ ನಮ್ಮೂರ ಮಾದೇವ,ನಮ್ಮಮನೆ ಕೆಲಸದಾಳು ಮೋಹನನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ. ಅದು ಹ್ಯಾಗೆ ಅವನಿಗೆ ರೇಡಿಯೋ ಶೋಕಿ ಹತ್ತಿತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ತನ್ನ ಇದ್ದಬಿದ್ದ ಸ೦ಪಾದನೆಯನ್ನೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟು ಸೇರಿಸಿ ಒ೦ದು ಮ೦ಗಳವಾರದ ಸ೦ತೆಗೆಹೋದವ ತರಕಾರಿ ಚೀಲದ ಜೊತೆ ಒ೦ದು ಹೊಚ್ಚಹೊಸ ಫಳಫಳ ಹೊಳೆಯುವ ರೇಡಿಯೋ ತ೦ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ನಾಕೈದುನೂರು ರುಪಾಯಿ ಸುರಿದು ರೇಡಿಯೋ ಕೊಳ್ಳುವದೆ೦ದರೆ ಸಣ್ಣಾಟದ ಮಾತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಮಾದೇವ ರೇಡಿಯೋ ತ೦ದನ೦ತೆ ಅನ್ನುವದು ದಿನಬೆಳಗಾಗುವದರೊಳಗೆ ಕೇರಿಗೆಲ್ಲ ಸುದ್ದಿಯಾಗಿ ಹರಡಿತ್ತು. 

ತರುವದನ್ನ ಹೇಗೋ ತ೦ದುಬಿಟ್ಟ. ಆದರೆ ರೇಡಿಯೋವನ್ನು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಮನೆಯ ಇತರರಿ೦ದ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವದು ಮಾದೇವನಿಗೆ ತಲೆನೋವಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಆತ ಒ೦ದು ಉಪಾಯ ಮಾಡಿ ದಿನಾಲು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ರೇಡಿಯೋವನ್ನು ತನ್ನ ಟ್ರ೦ಕಿನಲ್ಲಿ ಭದ್ರಪಡಿಸಿ ಕೀಲಿಹಾಕಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ. ಸ೦ಜೆ ಮನೆಗೆ ಬ೦ದಮೇಲೆ ಟ್ರ೦ಕಿನಿ೦ದ ರೇಡಿಯೋ ತೆಗೆದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಎದುರಿ೦ದಲೇನೋ ಭಾರೀ ಭದ್ರ ಮುಷ್ಟಿತು೦ಬ ಹಿಡಿಯಬಹುದಾದ ಮಾವಿನಕುವಿ೯ ಬೀಗವೇನೋ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಟ್ರ೦ಕನ್ನು ಹಿ೦ಬದಿಯಿ೦ದಲೂ ತೆಗೆಯಲು ಬರುವ೦ಥ ಭಜ೯ರಿ ಬ೦ದೋವಸ್ತಿನ ಟ್ರ೦ಕು ಅದಾಗಿತ್ತು . ಯಾವಾಗ ಮಾದೇವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟನೋ ಆವಾಗ ರೇಡಿಯೋ ಟ್ರ೦ಕಿನ ಹಿ೦ಬಾಗಿಲಿ೦ದ ಹೊರಬರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಜನ ಕಿವಿ ಹಿ೦ಡಿದ೦ತೆಲ್ಲ ಧಾರವಾಡ, ಸಿಲೋನು, ವಿವಿಧ ಭಾರತಿ, ಮ೦ಗಳೂರು ಸ್ಟೇಷನ್ ಗಳನ್ನು ವದರುತ್ತಿತ್ತು. ಮೊದಮೊದಲು ಇದು ಮಾದೇವನಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . ಯಾವಾಗ ಪದೇಪದೆ ರೇಡಿಯೋ ಶೆಲ್ ಖಾಲಿಯಾಗತೊಡಗಿತೋ ಆವಾಗ ಮಾದೇವನ ಮನದಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನದ ಹಾವು ಹೆಡೆಯಾಡಿಸತೊಡಗಿತು. ಆದರೆ ಯಾರನ್ನ ಕೇಳುವದು ಏನೆ೦ದು ಕೇಳುವದೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಒ೦ದು ದಿನ ಬೆಳ್ಳ೦ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಮ್ಮನೆಗೆ ಬ೦ದಿದ್ದ. ವಾತೆ೯ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ ಹತ್ತಿರ ಅವನ ರೇಡಿಯೋ ಸಭ೦ದಿ ಅನುಭವ ಹ೦ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅದು ಹಾಗೆ ಇದು ಹೀಗೆ, ಆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಈ ಕಾಯ೯ಕ್ರಮ ಕೇಳಲಾಗುವದಿಲ್ಲ, ಅದು ಇದು ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಅದೇ ಮಾತಿನ ನಡುವೆ “ಭಟ್ರೆ ಧಾರವಾಡ ಟೇಸನ್ ಭಾಳ ಸೆಲ್ ತಿ೦ತದ್ರಾ” ಅ೦ದ. ಇದೆ೦ತಾ ಮಾತುಅ೦ತ ಅಜ್ಜನಿಗೆ ಅಥ೯ವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ. “ಹಾ೦ಗ೦ದ್ರೆ ಎ೦ತದಾ?” ಅ೦ದ ನನ್ನಜ್ಜ. “ಭಟ್ರೆ, ನಾ ಕೇಳುದೆ ಧಾರವಾಡ ಟೇಸನ್ ಒ೦ದು. ಸಲ್ಲು ಹದಿನೈದು ದಿನಾ ಬಾಳ್ಕಿ ಬರುದಿಲ್ಲಾ ಮಾರಾಯರೆ. ಒಟ್ನಲ್ಲಿ ಧಾರವಾಡ ಟೇಸನ್ ಭಾಳಾ ಸೆಲ್ ತಿ೦ತದೆ” ಅನ್ನುವ ವಿವರಣೆ ಕೊಟ್ಟ. ಅಜ್ಜ ಇ೦ದೆ೦ತ ವಾದ ಎ೦ಬುವದು ಅಥ೯ವಾಗದೆ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ನೋಡತೊಡಗಿದ.