ಡೆಡ್ ಲೈನ್ ಮರೆಸಿದ ಕಥೆಗಳು

ರಮೇಶ್ ಸೋಗೆಮನೆ ಹೀಗೇ ಒಂದು ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನೆದುರು ಬಂದು ಕೂತ. ಈಟಿವಿ ರಾಮೋಜಿ ಫಿಲಂ ಸಿಟಿ ಯಲ್ಲಿನ ಮಜಬೂತಾದ ಕಟ್ಟಡ ಅದು. ಸದಾ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿಂದ ಓಡಾಡುವ ಸಾವಿರಾರು ಡೆಡ್ ಲೈನ್ ವೀರರ ಮಧ್ಯೆ ನಾವು ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ಏನು ಎಂಬಂತೆ ರಮೇಶ್ ಮುಖ ನೋಡಿದೆ. ಡೆಡ್ ಲೈನ್ ನ್ನು ಒಂದೇ ಭಾರಿ ನಿವಾಳಿಸುವಂತೆ ಆತ ಕಥೆ ಬರೆದಿದ್ದೀನಿ ಅಂದ. ಅದೂ ಎರಡೋ ಮೂರೋ ಸಾಲಿನ ಕಥೆಗಳು ಅಂದ. ಅವನ ಅಕ್ಷರ. ಆ ಕಥೆಗಳಿಗೆ ಅವನೇ ಬಿಡಿಸುವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿಯೇ ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ನಾವು ಆ ದರಿದ್ರ ಹೆಡ್ ಲೈನ್ ಹಾಗೂ ಡೆಡ್ ಲೈನ್ ಎರಡನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರಂತೆ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋದವು. ಆ ಕಥೆಗಳು ಇವೇ ಎಂದು ನಿಮಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಲು ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ.

-ಜಿ ಎನ್ ಮೋಹನ್

ಶ್ರೀಮಂತ

ಒಬ್ಬ ಸ್ಕೂಟರ್ ಕೊಂಡ. ಅದು ಬೇಡ ಅನ್ನಿಸಿತು, ಕಾರುಕೊಂಡ. ಕಾರು ಕೂಡ ಸಾಕೆನ್ನಿಸಿತು. ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರಿನಲ್ಲಿ ಹಾರಿದ.

ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಆತ ನಡೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಕಾಲನ್ನು ಗ್ಯಾಂಗ್ರಿನ್ ತಿಂದು ಹಾಕಿತ್ತು.

ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ

ಮಿಡತೆಯೊಂದರ ರೆಕ್ಕೆ ಸುಟ್ಟಿತು ಜ್ವಾಲೆ. ಒಂಟಿ ರೆಕ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ತೆವಳುತ್ತ ಹೋದ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಮರಳಿತು. ಹಿಂದೆ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಮಿಡತೆಗಳು. ಎಲ್ಲವೂ ಎರಗಿದವು. ಜ್ವಾಲೆಯ ಕಥೆ ಮುಗಿಯಿತೋ ಮಿಡತೆಯ ಕತೆ ಮುಗಿಯಿತೋ

ಕಾಲು

ಮರಗಟ್ಟಿದೆ. ಬಹುಶಃ ಇದು ನನ್ನ ಕಾಲಲ್ಲ. ಕುರ್ಚಿಯ ಕಾಲೇ? ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲ ಚಿಗಿತಿ ಚಿಗಿತು ಮರವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಎದುರಿದವನು ಬಡಗಿ.

ಸುಖದ ಸಾವು

ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಸುಖದ ಸಾವು ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನಿದ್ದೇಲಿ ಸತ್ತೋರು ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೇಲಿ ಸತ್ತೋರು, ಸಂಭೋಗದಲ್ಲೇ ಸತ್ತೋರು. ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ನೋಡಿ ಸಾಕಾದ ಅವನಿಗೆ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ಕಾಣುತ್ತೆ. ಅದರ ದಾರಿ ಹಿಡಿತಾನೆ.

ಊರಲ್ಲಿ ಗುಲ್ಲೋ ಗುಲ್ಲು. ಕಳೆದು ಹೋದ ಅಂತಾರೆ ಕೆಲವರು. ಬದುಕೇ ಇಲ್ಲ ಅಂತಾರೆ ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು.

ಗುಲಾಬಿ

ಅವಳು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣದಂತೆ ಅವನ ಸಮಾಧಿ ಮೇಲೆ ಹೂವಿಟ್ಟು ಅತ್ತಳು.

ಪಾತಕಿಗೂ ಪ್ರಪಂಚ ಇರುತ್ತೆ ಅಂತ ಜಗತ್ತು ಮೊದಲ ಸಲ ಅರಿಯಿತು.

ಬ್ಲಾಸ್ಟ್

ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಮಂದಿರವೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿಯಿತು. ಪಾರಿವಾಳಗಳೆಲ್ಲ ಬೆಚ್ಚಿದವು. ಮತ್ತೆಂದೂ ಅವು ಅಲ್ಲಿ ಕೂರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿ

ಹೋದವು ಎಂದು ಯಾರೂ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಲಿವಿಂಗ್ ಟುಗೆದರ್

ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಮಜಬೂತಾದ ಶೀಶೆ. ಇಂಪೋರ್ಟೆಡ್ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಒಳ್ಗೆ
ಹಸಿರು ದ್ರವ. ಮುಚ್ಚುಳ ತಗೆದ. ಮೈಗೆಲ್ಲಾ ಪೂಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನಿಸಿತು. ಅದರಡಿ ಒಂದು ಲೆಟರ್. ಇದ್ದದ್ದು ಒಂದೇ ಸಾಲು.
“ನಿನ್ನ ಸೆಂಟ್ ಡಬ್ಬಿಯೊಳಗೆ ನನ್ನ ಎಷ್ಟೊಂದು ಹೂಗಳು ಪ್ರಾಣ ಬಿಟ್ಟಿವೆ.” ಮತ್ತವಳು ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು.